นางเงยหน้าขึ้นมองผลงานชิ้นเอกของตน ฝืนยิ้มและพูดกับลู่เจี้ยว่า “ข้าทำเครื่องหมายไว้ ไม่ว่าเจ้าจะเป็นใครก็ตาม ล้วนเป็นของข้าทั้งสิ้น ข้าไม่กลัวว่าเจ้าจะหาข้าไม่เจอ หรือจำข้าไม่ได้ ลู่เจี้ย ข้าจะไม่ยอมเสียเจ้าไปเด็ดขาด ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม ข้าก็จะหาเจ้าจนพบ ดังนั้น เจ้าไปเถิด…อย่าฝืนเลย…”
นางต้องใช้ความกล้าหาญและความแข็งแกร่งมากเพียงใดถึงพูดประโยคนี้ออกมา
เจียงหลียิ้มให้แก่เขาโดยเก็บซ่อนอารมณ์ความรู้สึกที่แท้จริงไว้
ลู่เจี้ยลดสายตาลงและยืดกระดูกไหปลาร้าซึ่งมีรอยฟันที่มีเลือดไหรินออกมาไว้ เขารู้ว่าไม่สามารถปกปิดนางได้อีกแล้ว
หลังจากที่ความลับถูกเปิดเผย รอยแตกบนร่างกายของเขาก็ชัดเจนมากขึ้น
“ข้าอยากมองหน้าเจ้าอีกสักหน่อย” ลู่เจี้ยยิ้มและพูดอย่างเฉยเมย
