้าใกล้เขา แต่ราวกับว่าเขาไม่ทันได้สังเกตเห็น แต่เจียงหลีรู้ว่าเขารู้ว่านางมาถึงแล้วเงาหันหน้ามองนางด้วยแววตาที่ดิ้นรนและเดินเข้าไปหานางทางข้างหน้าถูกปิดกั้น ดวงตาอันดุร้ายของเจียงหลีจึงกวาดไปที่เงาอย่างรวดเร็ว เงาก็มิได้รู้สึกเกรงกลัวและพูดตรงๆ ว่า “องค์หญิง นายน้อยทำเพื่อท่านมากเกินไปแล้ว บัดนี้ท่านกลับมาแล้ว ก็อยู่เคียงข้างนายน้อยในวาระสุดท้ายด้วยเถิด”ความดุร้ายในดวงตาของเจียงหลีได้เปลี่ยนเป็นความเจ็บปวดและความสิ้นหวัง นางรีบมาที่นี่กลับเหลือเวลาเพียงเท่านี้เองหรือเงาเดินจากไปเพื่อให้เขาทั้งสองได้ใช้เวลาร่วมกันเจียงหลีก้าวขาด้วยความยากลำบากและรู้สึกว่าเท้าหนักนักนางจะพูดอย่างไรดี นางจะยอมให้เขาจากไปอย่างนี้ได้เช่นไรหัวใจของเจียงหลีเจ็บปวดเหมือนถูกทิ่มแทง แต่ก็ยังเดินเข้าไปหาลู่เจี้ยทีละก้าว เมื่อนางเดินเข้าไปใกล้ ก็เห็นเขาชัดเจนขึ้นเขานั่งอยู่บนเขาฝูทูซาน แต่ความสง่างามของเขากลับบดบังความงดงามของเขาฝูถูซานไปจนหมดโอ้สวรรค์ เจ้าจะเอาคนแบบนี้ไปได้อย่างไร เจียงหลีโกรธเคืองเล็กน้อย แต่ทำอะไรไม่ถูกจากนั้นเดินมายังข้างๆ เขา หมอบลงช้าๆ และวางมือไว้บนแขนของเขา“เจ้ามาแล้วหรือ” ขณะนี้ ลู่เจี้ยค่อยๆ กลอกตามองไปที่นาง!ดวงตาอันเยือกเย็นที่พัวพันกับความตายคู่นั้น ทำให้หัวใจของเจียงหลีเจ็บปวดอย่างกะทันหัน เพลานี้ ร่างกายที่อ่อนแอของลู่เจี้ยเป็นสิ่งที่นางไม่เคยพบเห็นมาก่อนใต้ผิวหนังของเขาปรากฏริ้
