วรอยจางๆ อย่างต่อเนื่อง“ข้ากลับมาแล้ว ถึงอย่างไรเจ้าก็กักขังข้าไว้ไม่อยู่” เจียงหลีกล่าวอย่างทุกข์ใจและโกรธเคืองอีกครั้งลู่เจี้ยยิ้ม “ใช่ หลีเอ๋อร์ข้าถูกลิขิตให้บินทะยานขึ้นบนฟ้า แล้วข้าจะกักจังเจ้าไว้ได้อย่างไร หลีเอ๋อร์ เจ้าโกรธเคืองข้าหรือไม่”โกรธหรือเกลียดหรือแค้นหรือเมื่อนางเห็นลู่เจี้ย ทุกอย่างก็มอดมลายหายไปจนหมดสิ้น เจียงหลีไม่อยากร้องไห้ต่อหน้าเขา นางอยากยิ้ม แต่นางรู้ดีว่ารอยยิ้มตอนนี้ของนางน่าเกลียดมากลู่เจี้ยยกมืออันเย็นเยือกจับไปที่แก้มของนาง แล้วแตะเบาๆ “หลีเอ๋อร์ยิ่งอยู่ยิ่งสวย สวยจนไม่อยากหลับตา”“เจ้าชอบรูปลักษณ์นี้หรือไม่” เจียงหลีวางมือทาบหลังมือของเขา ทำให้มือของเขาแนบชิดกับแก้มตน“ชอบ ขอให้เป็นหลีเอ๋อร์ ข้าชอบทั้งนั้น” ลู่เจี้ยพูดด้วยรอยยิ้มแต่ทว่า มองเห็นเขายิ้มเช่นนี้ เจียงหลีกลับรู้สึกอึดอัดในใจทันใดนั้น นางกระโจนเข้าใส่อ้อมแขนของลู่เจี้ยและกอดคอเขาไว้แน่น “ลู่เจี้ย ข้าไม่อยากให้เจ้าจากไป! ข้าไม่อนุญาตให้เจ้าจากข้าไป! ทำไมเจ้าถึงใจร้ายเช่นนี้ ขโมยหัวใจข้าแล้วยังจะปล่อยข้าไว้คนเดียว”“หลีเอ๋อร์ ข้าขอโทษ! ข้าระวังตัวมาก ระวังตัวมากแล้ว…” ลู่เจี้ยค่อยๆ สวมกอดหญิงสาวอันเป็นที่รักยิ่งของเขาไว้ในอ้อมแขนเขาระมัดระวังอย่างมากที่จะไม่ปล่อยให้ตัวเองเข้าใกล้นางมากเกินไป ไม่ให้นางรู้เจตนาที่แท้จริงของเขา แต่เขาก็ไม่สามารถทำได้ ทั้งสลัดไม่ทิ้งและตัดไม่ขาด“ไอ้คนบ้า!” เจียงหลี
