เอ็ด “ทำไมเจ้าเห็นแก่ตัว และคิดว่ามันดีสำหรับข้าเล่า เจ้าเคยถามข้าหรือไม่ว่าข้าต้องการพวกมันหรือไม่”เสียงดุด่านั้น กลับกลั้นความรู้สึกทุกข์ใจไว้ไม่อยู่ และแม้อยากจะกลั้นน้ำตาไว้อย่างไร น้ำตาก็ไหลพรากออกมาอยู่ดี เจียงหลีจึงทำได้เพียงโอบกอดลู่เจี้ยให้แน่นขึ้นเพื่อไม่ให้เขาเห็นว่าตนกำลังร้องไห้ลู่เจี้ยยิ้มและน้ำตาคลอ “ใช่ ข้าผิดไปแล้ว หากชาติหน้ามีจริง หากเราได้พบกันอีก ข้าจะเชื่อฟังเจ้าทั้งหมด ดีหรือไม่”ขณะที่พ่อแม่เสียชีวิต เขาไม่ได้ร้องไห้ แม้น้ำตาจะเอ่อล้นในใจบัดนี้ ตนใกล้ตายแล้ว เขาก็ไม่ได้ร้องไห้ เพราะไม่สมควรร้องไห้แต่เมื่อเขาได้ยินหญิงสาวที่เต็มไปด้วยความไม่เต็มใจและดุด่าเขาอยู่นั้น เขากลับรู้สึกอยากร้องไห้เป็นครั้งแรก และรู้สึกถึงสวรรค์ช่างไม่ยุติธรรมว่าทำไมมอบวิญญาณที่ไม่ครบองค์ให้แก่เขาแล้วทำไมถึง…ให้พวกเขามาเจอกันด้วย…แสงอาทิตย์ค่อยๆ จางหายไป และความเย็นเยือกจากดวงจันทร์ค่อยๆ ลอยสูงขึ้น ทิวทัศน์บนเขาฝูถูซานยังคงงดงามเหมือนเดิม และลู่เจี้ยยังคงนั่งพิงอยู่หน้าหินก้อนนั้น ขณะที่เจียงหลีนั่งอยู่ข้างๆ และพิงไหล่ของเขาอยู่ แล้วถูกนางประชิดอ้อมอก“หลีเอ๋อร์ หนาวหรือไม่” ลู่เจี้ยกอดแขนแน่น“หนาว” เจียงหลีหมุดเข้าไปในอ้อมแขนของเขาอย่างร่วมมือลมโบกพัดโชยกลีบดอกตู้เจวียนลอยไปมาข้างๆ พวกเขาทั้งสอง แต่มิได้กระจัดกระจายไปทั่ว“ลู่เจี้ย เจ้าเชื่อว่าชาติหน้ามีจริงหรือไม่” เจียงหลีถามเสียงแผ่
