วเบา“ข้าเชื่อ” ลู่เจี้ยตอบอย่างเด็ดขาดหากชาติหน้ามีจริง เขาจะกลับมาพบกับนางอีกครั้งอย่างไร เขาจะใช้ชีวิตอย่างสมบูรณ์แบบและอยู่เป็นเพื่อนนางจนแก่เฒ่าอย่างไร“ข้าก็เชื่อเช่นกัน” เจียงหลียิ้ม “ลู่เจี้ย ข้าจะรอเจ้า รอเจ้ามาหาข้า ชาติหน้าเจ้าก็ต้องสง่างามเช่นนี้ ห้ามน่าเกลียดกลับมาเด็ดขาด”ลู่เจี้ยยิ้มและตอบด้วยความหลงรักแบบไม่ลืมหูลืมตา “ได้”ทันใดนั้น หญิงสาวก็ถอดเสื้อของเขาและก้มหน้าต่อหน้าเขาความเจ็บปวดจากกระดูกไหปลาร้าทำให้ลู่เจี้ยขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่ไม่ได้ผลักนางออกไปริมฝีปากสัมผัสกับผิวหนังเย็นเยือกและเห็นรอยแตกชัดเจนมากยิ่งขึ้น เจียงหลีใช้กำลังจากฟันล่างมากไป และมีเลือดไหลออกมาจากบาดแผลเล็กน้อย ซึ่งแม้แต่เลือดยังเย็นเยือกไปด้วยน้ำตารินไหลออกมาจากมุมตาของเจียงหลี และนางไดกัดลึกลงไปที่กระดูกไหปลาร้าของเขานางเงยหน้าขึ้นมองผลงานชิ้นเอกของตน ฝืนยิ้มและพูดกับลู่เจี้ยว่า “ข้าทำเครื่องหมายไว้ ไม่ว่าเจ้าจะเป็นใครก็ตาม ล้วนเป็นของข้าทั้งสิ้น ข้าไม่กลัวว่าเจ้าจะหาข้าไม่เจอ หรือจำข้าไม่ได้ ลู่เจี้ย ข้าจะไม่ยอมเสียเจ้าไปเด็ดขาด ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม ข้าก็จะหาเจ้าจนพบ ดังนั้น เจ้าไปเถิด…อย่าฝืนเลย…”นางต้องใช้ความกล้าหาญและความแข็งแกร่งมากเพียงใดถึงพูดประโยคนี้ออกมาเจียงหลียิ้มให้แก่เขาโดยเก็บซ่อนอารมณ์ความรู้สึกที่แท้จริงไว้ลู่เจี้ยลดสายตาลงและยืดกระดูกไหปลาร้าซึ่งมีรอยฟันที่มีเลือดไหรินออกมาไว้ เข
