้ที่จะรู้สึก “ขยะแขยง” ในใจ
เจียงหลีไม่ได้สนใจเสียงดนตรีตรงหน้าเลย แสงจากหางตาของนางตกกระทบไปที่ลู่เจี้ย
อย่างไรก็ตาม เมื่อดวงตาอันดุร้ายคู่นั้นจ้องมาที่นางและดึงดูดความสนใจจากนาง
เมื่อมองกลับไปอย่างเงียบๆ เจียงหลีก็เห็นเจ้านายของดวงตาคู่นั้นเป็นของเฉียนจวิ้น!
เขาหายตัวไปสามวัน ซึ่งการปรากฏตัวในวันนี้ ใบหน้าของเขาไม่มีอาการบวมแล้ว และมองไม่ออกว่าเคยกระเซอะกระเซิงบนสังเวียนเมื่อสองสามวันก่อน แต่เจียงหลีเองก็มองออกว่าเขาทาแป้งหนาหนึ่งชั้น เพื่อปกปิดสีผิวอันน่ารังเกียจ
“ฮ่า ฮ่า ฮ่า…! ” เจียงหลีหัวเราะไม่ออกเสียง และยกจอกสุราจิบไปหนึ่งอึกอย่างมีความสุข
“เหตุใดองค์หญิงเสวียนเทียนถึงหัวเราะ” เฉียนลี่ถามอย่างกะทันหัน
เจียงหลีเงยหน้ามองเขาและพูดติดตลก “องค์ชายรัชทายาทยุ่งมากเรื่องเสียจริง ข้าอยากหัวเราะ ก็หัวเราะสิ”
ทันใดนั้น พยับเมฆมืดก็ปรากฏขึ้นในดวงตาของเฉียนลี่ และเอ่ยในใจว่าไม่รู้จักเสือ เอาเรือมาจอด!เขาจงใจสร้างความเป็นมิตรและความอ่อนน้อมถ่อมตนเพื่อให้ทุกคนรู้สึกว่าพวกเขาเป็นคู่ที่ถูกตาต้องใจกัน ซึ่งเฉียนจวิ้นก็แค่ฝันลมๆ แล้งๆ เท่านั้น แต่กลับนึกไม่ถึงว่าเด็กบ้านี่จะไม่สนใจเขาเช่นนี้ ตกลงว่าให้เวลาคิดไตร่ตรองสามวันนางยังไม่เข้าใจอีกหรือว่าควรเลือกทำอย่างไรถึงจะดีกับนางที่สุด
“อืมหรือ องค์หญิงยิ้มแล้ว ดูเหมือนว่าองค์หญิงจะพอใจกับงานเลี้ยงครั้งนี้ และวันนี้นายน้อยลู่แห่งอาณาจักรจยาเซีย
