่ว ด้วยความแข็งแกร่งของเขาจึงหนีพ้นการแยกจากความเป็นความตายมาได้จนวันนี้ แต่ทว่า สิ่งที่น่าเสียใจเช่นกันก็คือนางไม่ได้ร่วมทุกข์ร่วมสุขยามที่ซือมั้สต้องการคนเคียงข้างมากที่สุดในชีวิต เขาอยู่อย่างโดดเดี่ยวนับหมื่นปี มิฉะนั้นเขาจะผ่านการนองเลือดและขวากหนามมาได้เยี่ยงไร ซึ่งนางไม่มีวันเข้าอกเข้าใจแทนเขาได้
มู่ชิงเกอมองเจียงหลีด้วยความนึกอิจฉาเล็กน้อย เจียงหลีซื่อตรงต่อความรู้สึกซึ่งเป็นสิ่งที่นางขาด พอคิดถึงเรื่องในอดีต นางรู้ใจตัวเองช้าไปหากซือมั่วไม่อดทนรอล่ะก็ เกรงว่า…
“เจียงหลี เจ้าเอาจูเสียออกมาสิ” มู่ชิงเกอเก็บซ่อนอารมณ์ก่อนจะเอ่ยขึ้นกับเจียงหลี
“หืม?” เจียงหลีมองนางอย่างไม่เข้าใจ แต่ก็ยังถอดกำไลออกจากมือแล้วโยนให้นาง
มู่ชิงเกอยื่นมือรับ กำไลในมือนางก็กลายร่างเป็นอาวุธวิเศษ
นางจดจ้องจูเสียก่อนจะเอ่ยขึ้น “จูเสียถูกสร้างขึ้นตามกฎของโลกใบนั้น หากนำมาใช้ในโลกนี้ไม่เท่าไหร่ก็อาจไม่คล่องมือได้ เจ็ดวันนี้อยู่เป็นเพื่อนเจ้าร่วมการทดสอบ ข้าก็เลยพอจะเข้าใจกฎของโลกใบนี้มากขึ้น ซึ่งใช้กับจูเสียนี่พอดี”
“เจ้าจะแปลงร่างจูเสียหรือ” เจียงหลีถามด้วยความตกตะลึง
มู่ชิงเกอพยักหน้า “เจ้ารอที่นี่ครู่หนึ่ง” เมื่อกล่าวจบก็หันหลังหายตัวไปจากที่เดิมเข้าไปยังโลกของตัวเอง
เดิมทีนางสามารถพาเจียงหลีเข้ามาในโลกของนางได้ แต่การหลอมอาวุธหากเจียงหลีรอข้างในก็ลำบากอีก ไม่สู้อยู่ข้างนอกรอเสียยังดีกว่า ภายใต้สถานการ
