่กล้าตั้งตนเป็นศัตรูด้วย
ทว่า เวลานี้เอง เจดีย์หินที่ใกล้จะถล่มลงมานั้น ก็ระเบิดขึ้นมากะทันหัน
ก้อนหินที่แตกเป็นเสี่ยงๆ นั้นไม่ได้พุ่งกระจายไปรอบๆ แต่กลับรวมตัวกัน ตรงกลางของก้อนหินเหล่านั้น มีเงาคนเล็กๆ ลอยอยู่ คือเจียงหลีที่เข้าเจดีย์ไปนั่นเอง
ทุกคนต่างมองนางด้วยความตกตะลึง ก้อนหินที่แตกออกเหล่านั้น ล้อมรอบนาง เหมือนว่าถูกควบคุมเอาไว้
มู่ชิงเกอกลอกตามองดูเจียงหลี
เห็นเพียงผมของนางลอยกลับหัว ตั้งตรงอยู่กลางอากาศ ดวงตาทั้งสองหลับสนิท เหมือนว่าจะยังไม่ได้ตื่นขึ้นมาจากการฝึกบำเพ็ญ
มู่ชิงเกอยกคิ้วขึ้น รู้ว่าเจียงหลีคงจะได้ของดีไม่น้อย
ทันใดนั้นเอง เจียงหลีที่ลอยอยู่กลางอากาศก็ลืมตาขึ้น ดวงตาอันสดใสคู่นั้น เหมือนดั่งสุริยาจันทราที่อยู่ในนภา โดดเด่นสะดุดตานัก ส่องแสงสู่ผืนดิน ส่องสว่างบนท้องฟ้ายามราตรี
ทักษะอวี้ซาน!เจียงหลีทอดถอนในใจ สายตาของนางค่อยๆ กวาดไป ที่ที่มองผ่านไป ทุกคนต่างก็รู้สึกขนหัวลุก มีความรู้สึกเหมือนภาพลวงตาดั่งถูกเทวดามองลงมา
เมื่อสายตาของนางมาหยุดอยู่ที่มู่ชิงเกอ ดวงตาอันสุกสว่างก็หรี่ลงเล็กน้อย แล้วกวาดสายตาไปยังเฉียนจวิ้นที่ใกล้จะถูกมู่ชิงเกอบีบคอตาย
“เขาล่วงเกินเจ้าหรือ” เจียงหลีเอ่ยปากถาม
มู่ชิงเกอก็ไม่ได้ปิดบัง แล้วพยักหน้ากล่าว “เหมือนจะใช่”
“เอามาให้ข้า” เจียงหลีสายตาชะงักไปแล้วกล่าวเยาะเย้ย
“ได้” มู่ชิงเกอไม่พูดพร่ำทำเพลง ยกมือขึ้นโยนร่างของเฉียนจวิ้นให้เจียงห
