เจียงเฮ่าตอบทันทีด้วยน้ำเสียงที่ดังและทรงพลัง “มีระเบียบข้อบังคับนี้แน่นอน ใครก็ตามที่ใส่ร้ายศิษย์ร่วมสำนัก ต้องโทษประหาร! ”
เจียงหลีโค้งริมฝีปากด้วยความพึงพอใจ และมองไปที่เจียงซย่าด้วยรอยยิ้ม ราวกับจะบอกว่า คนที่ข้าฆ่าไปนั้น สมควรถูกประหารแล้ว
“ฮึ่ม” เจียงซย่าเข้าใจความหมายภายในดวงตาของนาง และพูดอย่างเย็นชา สั่งฝ่ายยุติธรรมว่า “พาคนผู้นี้กลับไปสอบสวนอย่างเข้มงวด”
“ขอรับ! ”
พอฝ่ายยุติธรรมได้รับคำสั่ง จึงลากชายผู้นั้นศพบนพื้นออกไป
หลังจากการแสดงละครสดจบลง คนอื่นๆ ต่างเดินจากไปหลังจากชื่นชมเจียงหลีอย่างพร้อมเพรียง
เจียงหลีจ้องมองไปตรงเงาด้านหลังที่เดินจากไปของเฉียนจวิ้นพร้อมโจวยวน และรอยยิ้มที่มุมปากค่อยๆ จางลง
“มีผู้บงการอยู่เบื้องหลังเรื่องนี้อย่างแน่นอน” เจียงเฮ่าขมวดคิ้ว แววตาแฝงไปด้วยความกังวล
เจียงหลียิ้มอย่างเมินเฉย “ช่างมันเถอะ”
…
เฉียนจวิ้นพาโจวยวนไปยังดินแดนที่ไร้ผู้คนแล้วตบไปที่แก้มของนาง “นังคนโง่ ต้องให้ข้ามาจัดการกับปัญหาที่ตามมาภายหลังอีก”
โจวยวนยกมือปิดแก้มที่เจ็บปวด และกลั้นความเกลียดชังในดวงตาเอาไว้ แล้วกล่าวด้วยเสียงทุ้มต่ำ “ทังจงเฉารู้ทั้งรู้ว่าข้าเป็นคนของท่าน กลับยังมาประจบเอาใจข้าอย่างลับๆ และนินทาท่านลับหลังอย่างหยาบคาย ข้าแค่โมโหเกินไป…”
