เสียงที่โมโหของเจียงหลีดังมาจากหลังป่า ขัดความคิดของเจียงเฮ่า เขาตามไปตรงที่น้องสาวอยู่อย่างรวดเร็ว ในใจคิดว่าจะพูดให้นางยอมรับแผนการนี้อย่างไรดี
ทันใดนั้น เจียงเฮ่าก็ยิ้มเจื่อนๆ รู้สึกเหมือนว่าตัวเองเจองานยากเข้าแล้ว
ค่อยๆ เดินเข้าไปหาเจียงที่กำลังระบายอารมณ์อยู่ เห็นท่าทางนางที่ปล่อยหมัดพิฆาตขั้นหกใส่ต้นไม้อย่างต่อเนื่อง เขาก็หยุดอยู่กับที่อย่างไม่รู้ตัว
“อาหลีเอ๋ย” หลังจากรอให้เจียงหลีระบายอารมณ์ไปชุดใหญ่ เขาถึงจะส่งเสียงเรียกเบาๆ
ได้ยินเสียงของเจียงเฮ่า เจียงหลีก็หยุดมือทั้งสองข้างที่ต่อยจนชาลง แล้วหายใจเข้าลึกๆ
“ที่จริงแล้ว มันก็…ไม่เลวนะ” เจียงเฮ่าพูดอย่างยากลำบาก เขาไม่ถนัดงานแบบนี้เลยจริงๆ!
ทันใดนั้น เจียงหลีหันมาทันที มองเขาด้วยสายตาที่เย็นยะเยือก
เจียงเฮ่าตกใจ ถอยหลังไปหนึ่งก้าว
อารมณ์ของเจียงหลีตอนนี้น่ากลัวมาก แต่ว่าเจียงเฮ่ากลับทำได้เพียงดันทุรังทำต่อไป “อาหลี ที่เจ้าไม่พอใจเช่นนี้ เป็นเพราะนายน้อยลู่ใช่ไหม”
“……” เจียงหลีไม่ได้ปฏิเสธ แล้วก็ไม่ได้ยอมรับ
แต่ว่านางไม่ต้องแสดงท่าทีอะไร คนเขาก็ดูออกว่านางรู้สึกอย่างไรกับลู่เจี้ย
เจียงเฮ่าถอนหายใจ มองน้องสาวอย่างปวดใจ “อาหลี เจ้ายังเด็ก เจ้าเคยได้ยินเรื่องเกี่ยวกับนายน้อยลู่มาก่อนไหม”
“เขาไม่มีทางตาย” เจียงหลีพูดด้วยน้ำเสียงที่แน่วแน่อย่างยิ่ง
