ตลอดสามวันที่ผ่านมาทหารม้าต้าฉินพยายามยั่วยุโฮ่วจิ้นเพื่อให้พวกเขาออกทัพ
แต่ลู่ซิ่งเฉากลับผิดจากปกติ ปิดประตูไม่ออกไปไหน ไม่ได้รับผลกระทบจากคำยั่วยุ
วันนี้ผู้นำของกลุ่มสังเกตการณ์เทียนเจียวรีบร้อนจนอดใจรอไม่ไหวเข้าไปพบลู่ซิ่งเฉา “หลายวันมานี้ ต้าฉินตะโกนนอกเมืองมาทั้งวันทั้งคืน คำสกปรกนั้นไม่น่าเข้าหูเลย ท่านแม่ทัพจะทนเช่นนี้ต่อไปอย่างนั้นหรือ”
ลู่ซิ่งเฉาที่นั่งบนเก้าอี้ตำแหน่งแม่ทัพ ไม่เงยหน้ามองเลยแม้แต่น้อย “การเดินทัพต่อสู้ไม่ใช่เรื่องที่เจ้าควรมากังวลใจ เจ้าดูแลกลุ่มเทียนเจียวให้ดีก็พอ”
“…” ผู้นำกลุ่มสะอึกกับคำพูดนี้ อยากจะพูดต่อแต่ดูท่าทางลู่ซิ่งเฉาไม่อยากจะพูดถึงเรื่องนี้สักเท่าไหร่
เขาทำอะไรไม่ได้จึงสะบัดแขนเสื้อ เดินจากไปอย่างโมโห
ระหว่างหันหลังจากไป ในใจยังไม่ลืมเยาะเย้ยท่าทางหยิ่งผยองของลู่ซิ่งเฉา หึ ก็แค่คนใกล้ตายคนนึงเท่านั้น!
หลังเขาเดินจากไป ลู่ซิ่งเฉาเงยหน้า แววตาที่ยากจะอธิบายกวาดมองแผ่นหลังเขาแล้วก้มหน้าไม่พูดอะไร
ผู้นำกลุ่มที่เดินออกจากค่ายแม่ทัพยังไม่ตายใจ จึงแอบนัดพบกับพรรคพวก
“เป็นอย่างไรบ้าง”
หนึ่งในนั้นถามขึ้นมา
ผู้นำกลุ่มส่ายหัว “ลู่ซิ่งเฉายากจะรับมือนัก”
“แล้วพวกเราจะทำอย่างไรต่อดี จะเสียเวลาอยู่อย่างนี้หรือ นายท่านส่งจดหมายลับมาหลายรอบแล้ว เร่งถามแต่เรื่องดำเนินไปถึงไหนแล้ว”
