ในท้ายที่สุดเขาทำได้เพียงแค่หลับตาลงเพื่อดูชะตากรรมของเขาและถูกเจียงหลีลากไปไกลจากฝูงชน
หลังจากที่เจียงหลีปล่อยมือเขารีบจัดแจงเสื้อผ้ายับยู่ยี่ของตนแล้วเอ่ยคำพูดร้ายกาจ “ข้าจะบอกเจ้าให้ ถ้าไม่เห็นว่าเจ้าเป็นซ้อเล็กของข้า ข้าจะเดี่ยวกับเจ้า จะเดี่ยวกับเจ้า!” พูดจบแล้วเขายังชูหมัดต่อหน้าเจียงหลีอีก
เจียงหลีหัวเราะเยาะ “เจ้าเป็นคู่แข่งข้าหรือ”
“…”คำพูดเหล่านี้กระแทกความเจ็บปวดของคุณชายน้อยลู่อย่างหนัก
เนื่องจากเจียงหลีได้รับการเลื่อนตำแหน่งเป็นหลิงเจี้ยงเขาจึงไม่ใช่คู่ต่อสู้ของนางอีกต่อไป ลู่เสวียนกัดริมฝีปากด้วยความเจ็บใจเอ่ยวาจาร้ายกาจ “ถ้าไม่ใช่เพราะการฝึกฝนของข้าถดถอยตอนนี้ก็เป็นหลิงเจี้ยงไปแล้ว เจ้าคอยดู รอข้าถึงขั้นหลิงเจี้ยงได้เมื่อไหร่ข้าจะไม่แพ้ให้เจ้าเด็ดขาด!”
เจียงหลีสะบัดแขนออกอย่างไม่แยแสจึงทำให้สายตาของลู่เสวียนทวีความโมโห “รอถึงวันนั้นก่อนค่อยพูดก็แล้วกัน อีกอย่าง อย่าเรียกข้าว่าซ้อเล็กอีก”
เหอะ แม้นางจะได้เปรียบลู่เจี้ยไม่น้อย แต่…ความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขายังคงบริสุทธิ์อยู่ใช่ไหม
นางไม่อยากเป็นแพะรับบาป หากจะให้นางเป็นก็คงรอนางถูกกลืนกินเสียก่อนค่อยเป็น
“ทำไมถึงไม่ได้ ซ้อเล็ก พี่ชายข้าดีมากเชียวนะ ถึงแม้ร่างกายจะอ่อนแอไปหน่อยแต่ว่ารูปงามยิ่งนักอีกทั้งยังฉลาดมากด้วย” เมื่อลู่เสวียนได้ยินเจียงหลีปฏิเสธจึงรีบเอ่ยขึ้น
