มุมปากของเจียงหลีกระตุกอย่างรุนแรงอดไม่ได้ที่จะพึมพำถาม “พี่ชายของเจ้าดีซะที่ไหน” ในน้ำเสียงนี้มีความคับแค้นที่ลู่เสวียนไม่เข้าใจ
ดูเหมือนนางมีบางความเสียใจราวกับเนื้อจะเข้าปากอยู่แล้วแต่กลับเสียใจที่กินไม่ได้
ท่าทางเดี๋ยวเข้าใกล้เดี๋ยวถอยของลู่เจี้ยทำให้นางไม่เข้าใจว่าผู้ชายคนนี้กำลังคิดสิ่งใดอยู่
ลู่เจี้ยชอบข้าหรือไม่ จู่ๆ เจียงหลีก็ถามตนเองในใจ เขาจะทำแบบนี้กับสตรีนางอื่นหรือไม่ หรือเพราะข้าสามารถบรรเทาความเจ็บปวดของเขาได้ หรือพรสวรรค์ของข้า ข้าถึงได้อยู่ในสายตาเขาใช่ไหม
เจียงหลีจับความรู้สึกของตนเองที่มีต่อลู่เจี้ยไม่ชัดเจน สรุปว่าชอบหรือไม่ชอบ
อีกทั้งไม่เข้าใจเหมือนกันว่าความรู้สึกของลู่เจี้ยที่มีต่อนางเป็นความรู้สึกแบบไหนกันแน่ นางยินยอมปกป้องลู่เจี้ยไม่ให้ผู้ใดมารังแกเขาง่ายๆ นางไม่ชอบให้เขาอ่อนโยนกับสตรีนางอื่น แม้กระทั่งคิดว่านางอยากเก็บเขาไว้ดูคนเดียว
แต่นางเสียสละชีวิตเพื่อเขาได้หรือไม่หรือหยุดอยู่ที่โลกนี้เพื่อเขาได้หรือไม่
ลู่เสวียนยังคงเกลี้ยกล่อมนางไม่พัก แต่เจียงหลีกลับไม่ได้ฟังเข้าหูสักคำ ในขณะนี้นางคิดไปต่างๆ นาๆ
ไม่ว่าจะเป็นสิ่งต่างๆ ระหว่างนางกับลู่เจี้ย ตลอดจนไม่สามารถละทิ้งชีวิตก่อนหน้านี้ได้และสุดท้ายคือช่วงเวลาจำกัดสามร้อยปี…
“…ไม่รู้แหละ ข้าบอกกับท่านแม่แล้วว่าจะให้เจ้าแต่งงานกับพี่ชายข้า!”
“เจ้าว่าอะไรนะ”
