คำพูดนั้นของลู่เสวียนทำเอาสติที่หลุดลอยของเจียงหลีคืนกลับมา
แต่งงาน?
กับลู่เจี้ย?
คำเหล่านี้ยังคงดังก้องในใจของเจียงหลี
สุดท้ายก็ถูกนางตบจนแหลกเป็นชิ้นๆ
“คุณชายประสาทกินอย่างเจ้าน่ะ” เจียงหลีอดพ่นคำด่าไม่ได้ “อายุแค่นี้ยังประสาทกินขนาดนี้ เรื่องของข้าเจ้าสอดรู้ให้มันน้อยๆ หน่อย เรื่องของพี่ชายเจ้าก็ไม่ต้องมาสอดเหมือนกัน”
ลู่เสวียนเบะปากน้อยใจ “ข้าคิดเพราะหวังดีกับเจ้า พี่ชายข้ากับสถานะของเจ้าไม่เหมือนกัน”
“ไม่จำเป็น” เจียงหลีปฏิเสธอย่างไม่ลังเล
ลู่เสวียนต้องการจะพูดอะไรบางอย่างแต่เจียงหลีเกือบจะตบปากเพื่อให้เขาหยุดพูด “หุบปาก ข้าถามเจ้า พี่ชายเจ้าไม่ได้บอกหรือว่าไม่ให้เจ้าไปเป่ยฝาง” ลู่เจี้ยสั่งนางอย่างไม่มีเหตุผลแต่ไม่ได้สั่งลู่เสวียนสักหน่อยนี่
“บอกแล้ว” ลู่เสวียนเองก็ไม่ได้ปิดบัง
เพียงแต่คำตอบที่ตรงไปตรงมาของเขาทำให้เจียงหลีกระตุกมุมปากกัดฟันถาม “เช่นนั้นแล้วเจ้ายังไปสมัครอีก”
“ข้าอยากตามไปดูท่านพ่อ” ลู่เสวียนตอบจุดประสงค์ของตัวเองอย่างไม่ลังเล
เจียงหลีขมวดคิ้ว
