“ไม่มีอะไร ข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน” สิ่งที่เกิดขึ้นในงานล่าสัตว์ของราชวงศ์ยังไม่ถึงหูของลู่เจี้ยจึงทำให้ นางโล่งใจไปเปราะหนึ่ง
นางไม่อยากให้ลู่เจี้ยรู้ว่านางทำเรื่องพวกนี้
ลู่เจี้ยพยักหน้าให้
ในขณะที่เจียงหลีจะหันหลังไปนางจึงเหลือบมองส่งสัญญาณขู่เตือนให้ลู่เสวียนก่อนถึงจะก้าวขาจ้ำอ้าวออกไป
หลังจากรอให้เจียงหลีเปลี่ยนเสื้อผ้ากลับเข้ามาลู่เสวียนก็ไม่ได้อยู่ในห้องของลู่เจี้ยเสียแล้ว อีกทั้งยังมีชายหนุ่มผู้หนึ่งใช้สายตาอบอุ่นและอ่อนโยนจดจ้องทำให้หัวใจของนางสั่นไหว
ลู่เสวียนเจ้าสมควรตาย เจียงหลีมองปราดเดียวก็รู้แล้วว่าเจ้าลู่เสวียนสารภาพทุกเรื่องออกมาหมดแล้ว
“หลีเอ๋อร์ มานี่มา” ลู่เจี้ยยกมือออกจากแขนเสื้อกวักมือเรียกนาง
เจียงหลีกรอกสายตาล่อกแล่กสุดท้ายก็จำยอมเดินเข้าไปหาลู่เจี้ย
นางเข้ามานั่งข้างๆ ลู่เจี้ยแต่กลับถูกเขาดึงเข้าไปนั่งในอ้อมกอด เจียงหลีไม่ขัดขืนแต่กลับแนบใบหน้าซบอกของชายหนุ่มแนบหูฟังเสียงหัวใจเต้นรัวผ่านเสื้อผ้าขวางกั้น “ท่านอย่าเข้าใจผิด ข้าก็แค่…”
“เด็กโง่” ลู่เจี้ยเปิดปากเอ่ยขัดจังหวะนาง “เด็กโง่” ทำไมนางถึงได้โง่ขนาดนี้ ทำเรื่องพวกนั้นให้เขามันสมควรแล้วหรือ
“ลู่เสวียน!” เจียงหลีอับอายเล็กน้อย นางขบกรามระบายอารมณ์ใส่ลู่เสวียน
ท่าทางของนางทำเอาลู่เจี้ยหลุดขำ
เพราะเสียงหัวเราะกับหน้าอกสั่นไหวทำให้เจียงหลีผ่อนคลายความลำบากใจลงบ้าง
