ในกลุ่มคน ดวงตาลุ่มลึกของจิ่งเยี่ยทว่าฉายแววความสะใจ นอกจากนี้ยังมีความรู้สึกขอบคุณและชื่นชมหนานอู๋เฮิ่น คนที่ทำร้ายน้องสาวของเขา ควรได้รับกรรมสาสมเยี่ยงนี้
“หนานอู๋เฮิ่น เจ้ารังแกกันเกินไปแล้ว” อู๋เชียนตวาดลั่น
ผู้ดูแลอาวุโสของสำนักหลิงอู่ต่างพากันกระโดดออกมาล้อมรอบหนานอู่เฮิ่นและเจียงหลีเอาไว้
บรรยากาศเริ่มเข้าสู่ความกดดันเคร่งเครียด ใบหน้าแน่งน้อยของเจียงหลีกลับดูไม่ออกถึงความตื่นกลัว ความกล้าหาญเด็ดเดี่ยวที่มั่นคงนั้นกลับดึงดูดความสนใจของผู้คนไม่น้อย
ซึ่งในนั้นมีฉินเทียนอีที่พึ่งจะรีบตามมาหลังจากได้ยินข่าวด้วย
อาภรณ์สีแดงสดใสเป็นจุดเด่นในกลุ่มคนมาก แววตาที่คุ้นเคยทำให้เจียงหลีเคลื่อนสายตามองไปยังคนหลงระเริงอย่างเขา แต่ว่าก็แค่มองปราดเดียวเท่านั้น นางจึงเบนสายตานิ่งเรียบไม่ฉายแววสิ่งใดอีก
การแสดงออกของนางทำให้ฉินเทียนอีรู้สึกสนใจ
เมื่อมองกลับมานางเห็นจิ่งเยี่ย ทั้งสองสบสายตากันแล้วผละออกจากกัน เพียงแค่ยืนยันว่าอีกฝ่ายปลอดภัยดีทุกอย่างโดยไม่ต้องพูดสิ่งใดอีก
“อู๋เชียน เจ้ากล้าลงมือหรือไม่” หนานอู๋เฮิ่นยิ้มเยาะโดยไม่สนใจคนของสำนักหลิงอู่เลยแม้แต่น้อย จากนั้นจึงเอ่ยกับเจียงหลี “เด็กน้อย เราไปกันเถอะ”
เจียงหลีพยักหน้ารับคำหันหลังกลับตามหนานอู๋เฮิ่นไปยังด้านประตูใหญ่ของสำนักหลิงอู่
