สายตาของเจียงหลีหยุดอยู่ที่ตรงร่างของหมาแก่ตัวนั้น ดวงตาแวววาวเป็นประกายคมกริบ นี่คือคนที่ต้องการเอาชีวิตนาง นางจะทำเป็นเหมือนว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นได้อย่างไรกัน
เหมือนกับว่ารู้สึกถึงสายตาของเจียงหลี อู๋เชียนตีหน้าตายแล้วกวาดสายตามองไปที่นาง สีหน้าขุ่นมัวเล็กน้อย ราวกับเขากำลังไม่พอใจที่เจียงหลีแคล้วคลาดปลอดภัย
คนที่สวมหน้ากากลึกลับคนนั้นที่จู่ๆ ก็ยื่นมือเข้ามา เขาจะหาตัวให้เจอ แล้วบดขยี้เขาด้วยมือของตัวเอง! ยังเหลือลู่จ้าน! เย่อหยิ่งจริงๆ เลย! อวดดีเกินไปแล้ว!
รอก่อนเถอะ วันตายของตระกูลลู่ใกล้มาถึงแล้ว ถึงตอนนั้นลู่จ้านก็เป็นเพียงแค่หมาที่ไร้เจ้าของ เขาจะจัดการอย่างไรก็ได้
และนายน้อยรูปงามของตระกูลลู่คนนั้น
ถึงแม้ว่าเป็นผู้ชาย ก็ไม่สำคัญหรอก! ความคิดสกปรกของอู๋เชียน ไม่ปราฏออกมาแต่อย่างใด หลังจากที่เขามองเจียงหลี กลับไม่แม้แต่จะสนใจนางเลยสักนิด มองไปที่หนานอู๋เฮิ่นโดยตรง
หนานอู๋เฮิ่นยังคงยิ้ม “ผู้เฒ่าอู๋ขี้ลืมไปบ้าง ดังนั้นข้าก็เลยมาเตือนด้วยตัวเองถึงที่”
แววตาของอู๋เชียนน่าเกรงขามขึ้นมา
เป็นการเตือนถึงที่ที่ดี! เจ้าหนานอู๋เฮิ่นคนนี้มีความกล้าหาญจริงๆ นึกไม่ถึงว่าจะกล้ามาคนเดียวกับนางเด็กนี่ มายั่วยุถึงที่นี่
“ท่านอาจารย์หนานอาจจะใจร้อนไปหน่อย” อู๋เชียนยิ้มเยาะ
