“ทุกคนก็มีความลับของตัวเองไม่ใช่หรือ” มู่ชิงเหยียนถามกลับอย่างไม่สนใจ
มู่หว่านโหรวเม้มปากขมวดคิ้ว ไม่เข้าใจความหลงผิดของมู่ชิงเหยียน “พรสวรรค์ของเขาไม่เลว แต่ก็ไม่ได้ดีที่สุด ทำไมเจ้าถึงชอบเขา”
“เจ้าก็ให้ความสำคัญกับไป๋หลี่เฟิ่งเป็นพิเศษไม่ใช่รึ” มู่ชิงเหยียนถามกลับ
พูดถึงไป๋หลี่เฟิ่ง มู่หว่านโหรวขมวดคิ้วขึ้นมา ต่อหน้ามู่ชิงเหยียน นางไม่ปิดบังอารมณ์ความรู้สึกที่แท้จริง “ตอนแรกเริ่มข้าคิดว่าถึงแม้เขาจะเกิดมาต่ำต้อย แต่มีพรสวรรค์ที่ไม่ธรรมดา ก็ชอบในศักยภาพของเขาด้วย แต่ว่าตอนนี้……”
อยู่ดีๆ นางก็หยุดพูด มู่ชิงเหยียนถามด้วยความสงสัย “ตอนนี้ทำไม”
ใบหน้าที่เย็นชาของมู่หว่านโหรวมีความเงียบ “ทีแรกเขาแพ้ให้กับเด็กผู้หญิงอายุสิบสามคนหนึ่ง แล้วก็มาแพ้จิ่งเยี่ยอีก”
“เจ้าผิดหวังรึ” มู่หว่านโหรวถามต่อ
มู่หว่านโหรวพยักหน้า ไม่ได้ปฏิเสธ
มู่ชิงเหยียนส่ายหัวแล้วถาม “หว่านโหรว แท้จริงแล้วเจ้าชอบเขาคนนี้ หรือว่าชอบพรสวรรค์ของเขากันแน่”
มู่หว่านโหรวมองไปไกลๆ “ความรู้สึกชอบมันคืออะไร ข้าไม่เคยรู้สึกมาก่อน ข้าเพียงแค่อยากจะหาคนที่มีพรสวรรค์คู่ควรกับข้า แล้วแสวงหาความถูกต้องไปด้วยกัน”
“……” มู่ชิงเหยียนไม่รู้จะพูดตอบอย่างไร
ตั้งแต่เล็ก นางก็รู้ว่าตัวเองและมู่หว่านโหรวไม่ใช่คนแบบเดียวกัน มู่หว่านโหรวมีเหตุผลมากเกินไป ไม่ว่าจะเรื่องอะไร ก็จะไม่ใช้อารมณ์ความรู้สึก
