บทที่ 366 สระศักดิ์สิทธิ์บูชาจันทรา
หลงเยว่สุดท้ายก็จำต้องยอมอ่อนข้อลง
กล่าวโดยแท้จริง เหตุที่นางกล้ากระด้างแข็งกร้าวต่อหน้าลวี่หยางมาก่อนหน้านั้น ล้วนเนื่องจากตำแหน่งแห่งเจินเหรินใหญ่ของตน ที่กดข่มลวี่หยางได้โดยเด็ดขาด
ทว่า…บัดนี้มิใช่อีกต่อไปแล้ว
แม้จะเป็นเพียงชั่วพริบตา หากลวี่หยางกลับแสดงออกถึงกระแสพลังระดับเจินเหรินใหญ่โดยมิอาจปฏิเสธ ถือว่าทั้งสองอยู่ในขอบเขตเดียวกัน และเมื่ออยู่ในขอบเขตเดียวกัน เช่นนั้นย่อมต้องพิจารณาด้วยมาตรฐานอีกประการหนึ่ง
ผู้ฝึกกระบี่…ในระดับขอบเขตเดียวกัน ยากจะมีผู้ใดต้านทาน!
โดยเฉพาะสำหรับลัทธิหมื่นพิษที่เป็นเพียงลัทธิเล็กนิกายรองเช่นนี้ ยิ่งแทบไม่ต้องกล่าวถึงชัยชนะ ถึงแม้หลงเยว่จะมั่นใจว่าวิถีบำเพ็ญของตนลึกซึ้งกว่า หากสุดท้ายก็มีเพียงความมั่นใจว่าจะรอดชีวิตออกมาได้อยู่บ้างเท่านั้น
“เชิญสหายนักพรต”
หลงเยว่เป็นฝ่ายเบี่ยงกายเปิดทางแต่โดยดี อีกทั้งยังสลายค่ายกลพิทักษ์เขาของลัทธิหมื่นพิษ ปล่อยให้ลวี่หยางแปรกายเป็นแสงกระบี่ ทะยานเข้าไปยังส่วนลึกของลัทธิแต่โดยลำพัง
เมื่อเข้าสู่ลัทธิหมื่นพิษ ลวี่หยางก็ปลดปล่อยจิตเทวะออกทันที กวาดผ่านทุกตารางนิ้วของภูเขาสำนักอย่างไม่ไว้หน้าแม้แต่น้อย บรรดาผู้อาวุโสของลัทธิหมื่นพิษล้วนสีหน้าอึมครึมถึงขีดสุด ประหนึ่งเทพีในใจถูกเหยียบย่ำ ชวนให้แทบทะยานเข้าไปเอาชีวิตลวี่หยางเสียเดี๋ยวนั้น
“สหายนักพรตปรารถนาจะค้นหาอันใดหรือ?”
หลงเยว
