่ขับแสงมาถึง สีหน้าสงบเย็น…มีสิ่งหนึ่งที่ลวี่หยางมิได้พูดผิดเลย นั่นคือ ลัทธิหมื่นพิษเคยส่งผู้คนไปลักพาตัวชาวบ้านจากเจียงหนานจริง
แต่เรื่องนี้หาใช่การกระทำตามอำเภอใจของพวกตนเองไม่
หากเป็นฝ่ายนิกายกระบี่นั่นแหละที่มีคนในเชิญชวนด้วยตัวเอง นำชาวบ้านเหล่านั้นมาใช้ทดลองเลี้ยงกู่ แลกเปลี่ยนกับวัตถุดิบและโอสถล้ำค่าที่พบได้เฉพาะในชายแดนใต้
การค้าขายรูปแบบนี้…ลับหลังแล้วทำกันมานับร้อยปี!
หากมิใช่เพราะเหตุนี้ ด้วยกำลังของลัทธิหมื่นพิษ พวกเขาแทบจะขังตัวเองอยู่ในชายแดนใต้ ไม่ต้องการเฉียดใกล้นิกายกระบี่แม้แต่น้อย ไหนเลยจะกล้ารุกล้ำเจียงหนานไปก่อกวนพวกนิกายกระบี่ถึงที่?
แม้จะรู้เช่นนั้น หลงเยว่ก็ไม่กล้าเอ่ยเรื่องการค้าขายที่ทุกผู้คนต่างรู้ดีนี้ออกมาได้ เพราะแม้จะอยู่ในลัทธิหมื่นพิษ นางก็เคยได้ยินชื่อเสียงของเจินเหรินปราบมารมาไม่น้อย วิสัยนั้นผิดแผกจากพวกนิกายกระบี่ทั่วไปโดยสิ้นเชิง จำต้องข่มกลืนความอัปยศไว้ในอก ปล่อยให้ลวี่หยางตรวจสอบตามอำเภอใจ
เวลาค่อยๆ ผ่านไป
ลวี่หยางเริ่มลงมือเกินเลยขึ้นทุกที ไม่เพียงตรวจสอบสิ่งก่อสร้างบนพื้นดิน หากแม้กระทั่งชั้นใต้ดินก็ไม่ละเว้น หลงเยว่ซึ่งอดกลั้นอยู่เนิ่นนาน ในที่สุดก็ไม่อาจสงบใจลงได้อีก กดเสียงต่ำกล่าวว่า:
“สหายนักพรต…ตรวจสอบเพียงพอหรือยัง?”
“แน่นอนว่ายัง!”
แววตาของลวี่หยางเยียบเย็น กดแสงกระบี่ลงแล้วก้าวตรงเข้าสู่จวนของเจ้าลัทธิหมื่นพิษ ห้องโถงใหญ่หลังหนึ่
