บทที่ 365 แรกหยิ่งผยอง ภายหลังนอบน้อม
ชายแดนใต้ ลัทธิหมื่นพิษ
ภายในมหาศาลารโหฐาน เหล่าเฒ่าชราผมหงอกขาวหลายคนต่างแสดงสีหน้าเคร่งเครียด กำลังจ้องมองกองเนื้อที่แหลกละเอียดตรงหน้า มองหน้ากันและกันด้วยความตะลึงลาน
“หลงอู๋กับฮุ้ยกูตายแล้ว!”
“กู่แห่งชีวิตแตกสลาย แม้แต่ช่วยชีวิตก็ไม่อาจช่วยได้ วิญญาณแตกดับ กระจายสู่แดนยมโลก ต่อให้ได้กลับมาเกิดใหม่ ก็หาใช่คนเดิมอีกต่อไปแล้ว”
ในดวงตาของเหล่าผู้อาวุโสแห่งลัทธิหมื่นพิษล้วนเต็มไปด้วยความตกตะลึงและโทสะ อย่างไรเสียในฐานะจอมอำนาจแห่งชายแดนใต้ พวกเขาคุ้นชินกับการกดขี่บุตรหลานของเผ่าพันธุ์ทั้งหลายในแดนใต้มาเนิ่นนาน หยิบยื่นหรือแย่งชิงตามอำเภอใจ เหล่าศิษย์ภายใต้สังกัดไม่ต้องพูดถึงแม้แต่ผู้บรรลุขั้นสูงก็หาได้มีใครตายอย่างอนาถ ทว่าวันนี้กลับต้องพบกับความสูญเสียใหญ่หลวงถึงเพียงนี้…
“…เป็นนิกายกระบี่หรือ?”
“สายลับของนิกายกระบี่ส่งข่าวมาว่า ท่านเจินเหรินปราบมาร ได้ส่งศิษย์ผู้เพิ่งวางรากฐานคนหนึ่งมายังที่นี่ หรือว่าจะเป็นเขาที่สังหารหลงอู๋กับฮุ้ยกู?”
“เพิ่งวางรากฐาน?”
“เป็นไปได้อย่างไร!”
“แต่ก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้…พวกเจ้าลืมไปแล้วหรือว่านิสัยของนิกายกระบี่เป็นเช่นไร? พูดว่าเพิ่งวางรากฐาน แต่ที่แท้แปดส่วนก็คือยอดฝีมือเก่าผู้กลับคืนมาวางรากฐานอีกครั้ง”
“อ้อ ถ้าเช่นนั้นก็มิน่าแปลกใจแล้ว…”
กู่แห่งชีวิตของลัทธิหมื่นพิษนั้น เป็นวิชาอันพิสดารวิธีหนึ่ง ภายในบรรจุด
