ในความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมนั้น พื้นที่แถบทางใต้นี้มีหลายเมืองตั้งอยู่ โฮ่วจิ้นตั้งอยู่ทิศใต้สุดของแถบทางใต้ ส่วนเมืองเป่ยโหรวที่ชายวัยกลางคนกล่าวถึงนั้น ตั้งอยู่ทิศเหนือสุดของแถบทางใต้ ระหว่างสองเมืองนั้น มีหลายเมืองคั่นกลาง เนื่องจากระยะทางอันไกล สองเมืองนี้ก็มีการไปมาหาสู่กันน้อยนัก
แต่ทว่า เป่ยโหรวกลับเป็นเมืองที่แข็งแกร่งเมืองหนึ่ง เป็นเจ้าแห่งเมืองทางเหนือสุดของแถบทางใต้ เมื่อเทียบกับโฮ่วจิ้นแล้วก็แข็งแกร่งกว่า ถึงขนาดกับมีเมืองเล็กๆ มาพึ่งพาอาศัย
ไม่คิดว่า นางจะได้พบคนเมืองเป่ยโหรวในอาณาเขตหลิงอู่นี้ นอกจากนี้ ดูจากฐานะของพวกเขาแล้ว เหมือนว่าจะมีฐานะที่ไม่ต่ำต้อยเลยในเมืองเป่ยโหรว
“ถึงคราวแม่นางพูดแล้ว” ชายวัยกลางคนกล่าวเตือน
เจียงหลีกลับทำสีหน้าไร้เดียงสา ผายมือกล่าว “แต่ว่า คนในบ้านข้าบอกข้าว่า ในอาณาเขตหลิงอู่นั้นผู้คนมากหน้าหลายตา ไม่ให้บอกตัวตนของตนให้ผู้อื่นรู้”
“อะไรกัน! พวกข้าบอกไปแล้วว่ามาจากที่ใด เจ้ากลับจงใจปกปิด” เด็กหนุ่มคนนั้นร้องขึ้นมาอย่างไม่พอใจ
ชายวัยกลางคนยกมือขึ้น ห้ามปรามมิให้เขาโมโห ยังคงอมยิ้มมองดูเจียงหลี เพียงแต่ในสายตานั้นเย็นเยือกขึ้น “แม่นาง ที่คนบ้านเจ้ากำชับไว้ก็ใช่ว่าไร้เหตุผล แต่ว่าพวกข้าก็ไม่ได้เป็นคนร้าย ในเมื่อมีวาสนาได้พบกันในอาณาเขตหลิงอู่แล้ว รู้จักกันไว้ก็ดี”
