“จำไว้ เรื่องที่พวกเราปรากฏตัวอยู่ที่นี่ อย่าให้ผู้ใดรู้โดยเด็ดขาด โดยเฉพาะ นาง” ลู่เจี้ยกำชับเขาอย่างเชื่องช้า
“ขอรับ” ลู่จ้านพยักหน้า
ถึงแม้ว่า เขาจะยังไม่เข้าใจความคิดของลู่เจี้ย
ระยะนี้ เขารู้สึกว่า นายน้อยของตนนั้นเหมือนว่าจะเปลี่ยนไป นายน้อยในก่อนหน้านั้น ทำให้คนรู้สึกปวดใจ มักจะทนทุกข์อยู่เงียบๆ คนเดียว ไม่เคยเผยความทุกข์ความสุขของตนออกมา
แต่ว่านายน้อยในวันนี้ ถึงแม้จะอยู่คนเดียวเช่นเดิม แต่ในบางครั้ง จะเผยรอยยิ้มออกมาโดยไม่ได้ตั้งใจ ความกระปรี้กระเปร่าในดวงตานั้นก็มีมากขึ้นด้วย
ที่สำคัญคือ เขารู้สึกว่าความสนใจที่มีต่อเจียงหลีของนายน้อยของตน มีมากขึ้นเรื่อยๆ
“ไปกันเถอะ” ลู่เจี้ยก้าวเท้าออกเดินไป
“ตามต่อหรือขอรับ” ลู่จ้านเอ่ยถาม
ลู่เจี้ยกลับส่ายหน้า “อย่าลืมภารกิจสำคัญ” เขาตามไปครึ่งวัน เพียงแค่อยากจะมองดูนางให้มากหน่อยเท่านั้น
ลู่จ้านพยักหน้า ในใจก็ปีติ ในที่สุดก็ไม่ต้องทำเรื่องแอบส่องแอบสะกดรอยเช่นนี้อีกแล้ว
“เสวียนกังกุยชอบความเงียบ ร้อยปีไม่ขยับกาย เขาถล่มดินทลายก็ไม่ขยับตัวสักก้าวเป็นเรื่องปกติ” ลู่เจี้ยกล่าวอย่างเฉยชา
