“นายน้อยขอรับ ครั้งก่อนตอนที่ข้าเข้ามาในอาณาเขตหลิงอู่ เคยได้ยินว่ามีคนเคยเห็นเสวียนกังกุยในหล่มบึงแห่งหนึ่งของเป่ยยวน คนผู้นั้นเดิมทีอยากจะหลอมรวมมัน สุดท้ายโดนเสวียนกังกุยตะปบตาย ร่างจริง ก็กลายเป็นคนพิการไป เพียงแต่ ผ่านไปหลายปีแล้ว ไม่รู้ว่ายังอยู่หรือไม่” ลู่จ้านนึกย้อนกลับไปแล้วกล่าวต่อลู่เจี้ย
ลู่เจี้ยสายตาเป็นประกาย “ดี พวกเราไปดูที่บึงแห่งนั้นกัน”
“ขอรับ” ลู่จ้านพยักหน้า
…
เดินทางไปอีกครึ่งวัน เจียงหลีไม่มีความรู้สึกที่ถูกเดินตามอีก
เพียงแต่ เสวียนกังกุยที่นางตามหาก็ไม่เห็นแม้แต่เงาเช่นกัน
ยังดีที่นางไม่รีบร้อน อย่างไรก็ยังมีเวลาอีกสิบเก้าวัน
สิบเก้าวัน!
เจียงหลีหยุดลงกระทันหัน คิ้วขมวดขดกัน ในวันที่สิบเก้าในอาณาเขตหลิงอู่ เป็นเวลาที่อาการข้างเคียงของนางกำเริบพอดี ไม่มีลู่เจี้ยอยู่ข้างกาย นางทำได้เพียงต่อต้านความเจ็บปวดด้วยตนเอง
เรื่องนั้นไม่น่ากลัวเท่าไร แต่หากพบอันตรายในเวลานั้นล่ะ นางไม่มีแม้แต่พลังจะปกป้องตนเอง!
“หากไม่ไหวจริงๆ ก็คงต้องเข้าไปหลบในเสี่ยวหมีเจี้ยจื่อ เพียงแต่ไม่รู้ว่า ในอาณาเขตหลิงอู่นี้ จะเข้าไปในเสี่ยวหมีเจี้ยจื่อได้หรือไม่” เจียงหลีพึมพำ แล้วก็กระวนกระวายขึ้นมา
อาการข้างเคียงบ้าเอ้ย!
อีกอย่าง วิญญาณประหลาดบ้านั่นเป็นไอ้งั่งตัวไหนกันแน่
ทั้งที่ถูกนางกลืนกินไปแล้วแท้ๆ กลับยังเหลือสิ่งของเอาไว้ หลอกล่อนาง ทรมานนาง!
