เห็นท่าทางดั่งเด็กน้อยของเขาเช่นนั้น เจียงหลีก็อดไม่ได้ที่จะยกเท้าขึ้นเตะก้นเขาแล้วพูดว่า “นี่ เป็นผู้ชายอย่าสอดรู้สอดตัวเรื่องส่วนตัวของคนอื่นถึงเพียงนั้นสิ”
“ข้า…ข้าแค่ใส่ใจเจ้าเท่านั้น” ลู่เสวียนโดนเตะก้นก็ไม่ได้โกรธอะไร ยกสะโพกไปด้านข้าง ยื่นคางกล่าวเสียงแข็ง
“เหอะ ข้าขอบใจในความใส่ใจของเจ้านะ เจ้าเรียกข้าออกมาก็เพื่อจะหลอกถามเท่านั้นหรือ เช่นนั้นข้ากลับก่อนล่ะ” พูดจบ เจียงหลีก็หันตัวกำลังจะจากไป
“อย่าเพิ่งไป!” ลู่เสวียนยื่นมือออกมาอย่างว่องไว ดึงชายเสื้อของนางไว้ ขัดขวางไม่ให้นางจากไป
เจียงหลีเหลียวหลังมองไปทางเขาที่ยังคงนั่งยองอยู่บนพื้น
บนใบหน้าอันงดงามของหนุ่มน้อย เผยรอยยิ้มที่สดใสออกมา กล่าวประจบ “ไหนๆ ก็มาแล้ว เราไปดูเรื่องสนุกกันเถิด”
“เรื่องสนุกอะไรหรือ” เจียงหลีเลิกคิ้ว
สองเท้าของลู่เสวียนลากพื้นสองสามก้าว เข้ามาใกล้เจียงหลี “ข้างหน้ามีสาวงามมากมาย ยังมีพวกผู้ดีมีเงินเมืองซั่งตูอีก ได้ยินว่าพวกเขาจะสาดเทเงินทอง มาแลกกับรอยยิ้มของสาวงาม”
หะ?
ไปดูลูกไม่เอาไหนถลุงเงินทองหรือ
นางไม่ได้ว่างถึงขนาดไม่มีอะไรทำนะ
“ไม่ไป” เจียงหลีส่ายหน้าไปมาอย่างป๋องแป๋ง ปฏิเสธอย่างไม่ลังเล
