ลู่เจี้ยมองลง มองดูความประหลาดใจในสายตาของนาง ในดวงตาก็แฝงไปด้วยรอยยิ้ม เขายื่นนิ้วเรียวยาวออกมา จิ้มไปบนปลายจมูกอันสูงโด่งของนางเบาๆ “ในเมื่อพลังนี้มีประโยชน์กับเจ้า มอบให้เจ้าจะเป็นไรไป อีกอย่าง ยังสามารถบรรเทาความเจ็บปวดของข้าได้อีก ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว”
“…” ทันใดนั้น เจียงหลีไม่รู้ว่าตนควรจะพูดอะไร ความซาบซึ้งอย่างน่าประหลาดนี้ลุกลามไปทั่วขั้วหัวใจของนาง
แต่ทว่า คำพูดต่อมาของลู่เจี้ยนั้น กลับทำให้ความซาบซึ้งของนางนี้แตกสลายเป็นผุยผง
“ฝึกฝนเนตรญาณอย่างตั้งใจ เจ้าต้องรีบเติบโต ในอนาคตข้ายังต้องการการสนับสนุนจากเจ้าอยู่”
“ข้าจำได้! ไม่ต้องจงใจเตือนสติข้า ท่านรู้หรือไม่ว่าทำเช่นนี้ช่างทำลายบรรยากาศเสียจริง” เจียงหลีสีหน้าโกรธงอน กล่าวกัดฟัน
ลู่เจี้ยหัวเราะไร้เสียง มืออันใหญ่นั้นกดศีรษะเจียงหลีมาแนบชิดกับหน้าอกของตน ไม่ให้นางเห็นความโดดเดี่ยวและสิ่งที่ซ่อนเร้นในดวงตาของเขา
ความรู้สึกได้ก่อกำเนิดแล้ว แต่กลับไม่อาจมีจุดจบที่งดงามได้ แล้วจะให้นางรับรู้ไปใย
รอยยิ้มอันขมขื่นพัดผ่านมุมปากลู่เจี้ยไป แล้วก็ฟื้นคืนท่าทางสงบจิตสบายใจในทันที
…
คืนนี้ เจียงหลีนอนหลับไปในอ้อมกอดของลู่เจี้ย
อาจเป็นเพราะดึงดูดพลังนั้นมาทั้งคืน เมื่อนางตื่นขึ้นมา ก็พบว่าระดับการฝึกเนตรญาณของตนนั้นกลับเพิ่มขึ้นเป็นหลิงซื่อระดับเก้าแล้ว!
อีกยังมีคุณสมบัติพอที่จะดูดวิญญาณยุทธ์ดวงที่สองแล้วด้วย
