“หลีเอ๋อร์ อาการเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง” ใครจะไปรู้ ลู่เจี้ยไม่ได้ใส่ใจคำพูดเย็นชาของนาง ยังคงก้าวอาดๆ เดินเข้ามา สายตาเนือยแฝงด้วยความยากจะคาดเดา ตกอยู่บนเรืองร่างขาวราวหิมะ แต่มีบาดแผลเต็มไปทั่วของนาง
“นายน้อย นายหญิงกำลังทายาอยู่เจ้าค่ะ” อวี้ซูรีบเอ่ยขึ้นมาเมื่อทนดูไม่ไหว ยังไงเจียงหลีก็เป็นนายของเขาทั้งในตอนนี้ อวี้เฉินวิ่งตามมา แต่เพราะชายหญิงแตกต่างกันเลยไม่กล้าเข้าไป ได้แต่ยืนรออยู่หน้าประตูอย่างร้อนใจ
“ดีไม่ดีก็ไปถามน้องชายท่านดูสิ อย่ามาขวางการรักษาแผลของข้า” น้ำเสียงเจียงหลีไม่ดีเมื่อใครบางคนยังเดินเข้าใกล้อย่างหน้าไม่อาย
ลู่เจี้ยกลับยื่นมือมารับยาจากอวี้ซูแล้วนั่งลงข้างเตียง อวี้ซูอยากจะต่อต้านแต่ภายใต้ความกดดันของเขา มองไม่เห็นทางที่จะต่อต้านได้ ได้แต่มองเจียงหลีด้วยแววตาละห้อย แต่เจียงหลีก็ทำอะไรไม่ได้เช่นกัน
แรงกดดันที่ลู่เจี้ยปล่อยออกมา อย่าว่าแต่เสี่ยวยาโถ่วเลย แม้แต่นางเองยังรับมือไม่ไหวเช่นกัน “เจ้าออกไปก่อนก็แล้วกัน”
“แต่ว่า แม่นาง…” อวี้ซูลังแล
ลู่เจี้ยกลับเอ่ยด้วยน้ำเสียงหยอกล้อ “นายน้อยของพวกเจ้าก็เป็นสาวน้อยอุ่นเตียงของข้า พวกเจ้ายังจะกลัวข้ากินนางอยู่หรือ” อวี้ซูอึ้งหน้าแดงระรื่น ก้มหน้าเดินถอยออกไป
ส่วนเจียงหลีมองคนงามที่นั่งข้างเตียงด้วยสายตาสงสัย ทำไมนางฟังจากน้ำเสียงเขาเมื่อกี้ เหมือนมีกลิ่นพิกลๆ
อือ! ตัวลู่เจี้ยเนี่ยน่ะจะมีความรู้สึกพิกลๆ
