นางกล่าวว่า ‘ข้าให้พวกเจ้าไปหรือยัง’
ผู้คนที่อยู่ในนั้น ล้วนตกใจกับพลังทรงอนุภาพของเจียงหลี ความรู้สึกที่หวาดกลัวและต้อยต่ำ เกิดขึ้นในก้นบึ้งของจิตใจอย่างงุนงง ก่อให้พวกเขาเกิดความเคารพยำเกรงในตัวสาวน้อย
“นี่มันทักษะต่อสู้อะไรกัน”
“ข้า ขยับไม่ได้!”
“ข้าก็เหมือนกัน!” เหล่านักฆ่าตกตะลึงจนอธิบายเหตุการณ์ตรงหน้าไม่ถูก
ไม่ใช่ว่าพวกเขาไม่อยากไป ในใจพวกเขาไม่แยแสต่อคำพูดนาง แต่ร่างกายกลับต่อต้านไม่ได้! ฉินเทียนอีหรี่ตาลงจ้องไปทางเจียงหลีอย่างจริงจัง ความประหลาดใจในดวงตาซ่อนก็ซ่อนไม่อยู่ ตอนนี้ เขามีความรู้สึกที่ชัดเจนเลยว่า มีวิญญาณที่แข็งแกร่งกว่าซ่อนอยู่ภายใต้ร่างร่างเล็กๆ ของเจียงหลี
“หลียาโถ่ว…” ลู่เสวียนตกตะลึงอ้าปากค้างไปเลยทีเดียว ในใจราวกับว่ามีคลื่นทะเลซัดสาดเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง นี้มัยยังเป็นหลียาโถ่วที่เขารู้จักอยู่ไหมเนี่ย
นางช่างเก่งกาจเหลือเกิน!
เก่งกาจจน แม้แต่เขาก็ไม่กล้าเพ่งมองนางตรงๆ!
“ผู้ใดริอาจหมิ่นจักรพรรดิ ฆ่าไม่เว้น!” เจียงหลีกล่าวออกมา แต่คำพูดนาง ยากที่จะมีคนเข้าใจความหมายนั้น น้ำเสียงที่เย็นชาไร้ความปราณี ทำให้หลิงเจี้ยงทั้งเจ็ดรู้สึกใจสั่น มีลางสังหรณ์ว่าเรื่องร้ายแรงจะเกิดขึ้น
“ฆ่า!”
“ฆ่า!”
“ฆ่า!”
เจียงหลีพูดคำว่า ‘ฆ่า’ ต่อเนื่องกันสามครั้ง
ทันใดนั้น ภูเขาที่อยู่รอบๆ พืชไม้ แม่น้ำ ฟ้าดินต่างรวมแรงอาฆาตไว้เป็นหนึ่ง มุ่งตรงมาหานักฆ่าทั้งเจ็ดคน
