แย่ล่ะ! ในใจทั้งเจ็ดรู้สึกถึงลางสังหรณ์ไม่ดี
แรงอาฆาตที่มาจากรอบทิศทาง ไม่ได้เกิดจากการกระทำของคน แต่เกิดจากความพิโรธของฟ้าดิน
มีคนจะฆ่าพวกเขา พวกเขายังสามารถต่อกรได้ หากฟ้าดินจะกำจัด พวกเขาจะต่อต้านได้อย่างไร
ฆ่าาา
แรงอาฆาตที่มาจากทุกทิศทาง รวมตัวกันเป็นตัวอักษร ‘ฆ่า’ ขนาดใหญ่ ปรากฏกลางอากาศ อนุภาพแห่งแรงอาฆาต ล้วนทำทุกอย่างกลายเป็นผุยผง เสียงโครมครามดังสนั่น สถานที่หุบเขาโยวโยวแห่งนี่กลายเป็นธาตุธุลีในชั่วพริบตา เดิมที่หุบเขาโยวโยวอุดมไปด้วยพืชพันธุ์ กลับถูกกวาดล้างไปหมด เสียงดังสนั่นขนาดนี้ ดึงดูดความสนใจของพวกยอดฝีมือจากสถาบันไป๋หยวนที่ได้รับข่าวจากผู้คุม ในนั้น มีหนานอู๋เฮิ่นที่เจียงหลีรู้จักด้วย
“อยู่ทางนั้น เร็วเข้า”
“ใครกันที่มีพลังเก่งกาจเช่นนี่ได้ นี่…นี่มันเกินระดับหลิงเจี้ยงแล้ว!” คนที่ยืนอยู่ข้างๆ หนานอู๋เฮิ่นกล่าวออกมาอย่างตกใจ
“ท่านอาจารย์หนาน หุบเขาโยวโยวเกิดอะไรกันแน่ หรือว่ามีผู้อาวุโสที่แข็งแกร่งจากข้างนอกเข้ามาอย่างนั้นหรือ” อีกคนหนึ่งถาม
หนานอู๋เฮิ่นสีหน้าเคร่งเครียด จับจ้องไปยังทิศทางที่เกิดเหตุ ครุ่นคิดไตร่ตรองอยู่ชั่วครู่หนึ่งแล้วส่ายหัว
“ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เราต้องรักษาความปลอดภัยของลูกศิษย์ทั้งหลายก่อน เจ้าแบ่งคนไปส่วนหนึ่ง ให้ไปอพยพลูกศิษย์ที่อยู่ในการประเมิน ส่วนคนที่เหลือตามข้ามา”
“ขอรับ!”
“ขอรับ!”
…
อ้ากกก
