บทที่ 361 การสืบสวนครั้งใหญ่
ณ นิกายกระบี่ ผาจี๋เทียน
ร่างจำแลงของลวี่หยางพ่นลมหายใจขุ่นออกมา รั้งจิตเข้าเพ่งมองภายใน พลันทอดตาไปยังขอบเขตวางรากฐาน ก็เห็นได้ว่าภายในขอบเขตนั้น มีกระบี่บินเล่มหนึ่งกำลังเปล่งประกายงดงามอยู่ภายใต้ลมปีศาจ
รากกระบี่กุมแก่นทองคำโลกานิรันดร์!
รากกระบี่สายนี้มีชั้นขั้นไม่ด้อยไปกว่ารากแห่งวิถีหมื่นราชควบมังกรสักนิดเดียว กระทั่งเคล็ดวิชาเทพโดยกำเนิดก็ถูกหลอมรวมขึ้นมามีนามว่าวิชากระบี่หมิงเหอกุมทองคำพิทักษ์โลกา
ใต้รากกระบี่นั้น ย่อมมีสี่วิถีลึกล้ำ แยกเป็นดังนี้
พิฆาตฟ้า สังหารสัจจะ กับดักเจตจำนง ปิดชีพ!
‘…ผิดแปลกไปแล้วกระมัง’
เมื่อได้สัมผัสนามแห่งวิชาเทพที่ถ่ายทอดผ่านรากกระบี่ ลวี่หยางก็ตกอยู่ในห้วงตริตรองอันลึกล้ำ เพราะคำว่าหมิงเหอนั้น คือนามธรรมที่ตนได้รับจากท่านเจินเหรินปราบมาร!
เหตุใดกลับกลายเป็นนามแห่งวิชาเทพไปได้?
‘…เว้นเสียแต่ รากกระบี่ของข้า ตลอดจนวิชาเทพ ล้วนถูกจดบันทึกลงทะเบียนไว้หมดแล้ว! การถวายธูปในตำหนักเชื่อมรับนั้น เกรงว่าจะมิใช่เพียงแค่การจุดธูปถวายโดยง่าย!’
ลวี่หยางรู้สึกเย็นเยียบอยู่ในใจ แต่แล้วก็มิอาจไม่ลอบยินดี เพราะกล่าวได้ว่าตนมาได้ถูกเวลา หากเป็นเมื่อครั้งที่เจินจวินทั่วหล้ายังทรงอำนาจอยู่ ย่อมไม่มีทางกล้าลองดี วิชาเทพเพียงชื่อเดียวนี้ก็เพียงพอให้เขาต้องนอนไม่หลับแล้ว ทว่าบัดนี้เจินจวินล้วนหลีกเร้น อย่างน้อยก็ยังมีช่องให้ลงมือได้บ้าง
“ว
