ิชาเทพโดยกำเนิด ข้อลึกล้ำทั้งสี่ ล้วนมีคุณค่าเฉพาะตัว”
ลวี่หยางรับรู้อย่างถ่องแท้ ดวงตาปรากฏประกายกระบี่เป็นสาย
“พิฆาตฟ้าเป็นวิชาสังหารโดยแท้ กระบี่เดียวฟันออก ไร้สิ่งใดมิอาจผ่า แม้เจ้าจะมีวิชาเทพใดแปรเปลี่ยน สูงส่งเพียงใด ก็ล้วนถูกฟันทำลายลง!”
“สังหารสัจจะนั้น เป็นวิชาหลอมรวมแสงกระบี่ ”
“เมื่อแสงกระบี่แล่นออก จะกระจายเป็นหมื่นพันแสง ลอดทะลุทุกช่องทาง ซึมลึกสู่ร่างศัตรู แล้วรวมตัวอีกครั้ง กลายเป็นกระบี่ผ่ากระจ่าง ถือเป็นวิชาร้ายกาจอำมหิต”
“กับดักเจตจำนง… คือวิชาผูกศัตรู”
“เพียงเรียกใช้วิชาเทพแลฉายแสงไป ก็สามารถกักขังอีกฝ่ายให้จมลงในแดนลี้ลับไร้นาม ต้องห้ำหั่นด้วยวิชาอยู่ภายในนั้น”
“หากแพ้ ก็กลายจริงเป็นลวง ดุจเพียงการฝึกจำลอง ไร้บาดแผลแม้แต่น้อย หากชนะ กลับสามารถแปรลวงเป็นจริง คร่าชีวิตศัตรูได้ในบัดดล”
“ยิ่งกว่านั้น ภายในแดนของวิชาเทพ ผู้ใช้กระบี่สามารถหวนลองซ้ำซาก มิหยุดต่อสู้ มิหยุดลองผิดลองถูก จนกระทั่งหยั่งรู้ไพ่ตายของศัตรู แล้วค่อยกระบี่เดียวปลิดชีพ จุดอ่อนเดียวก็คือ หากแพ้แต่ละครั้ง จะสูญเสียพลังวิชาไปไม่น้อย ดังนั้นผู้ที่พลังไม่ลึกซึ้งแท้จริง ย่อมมิอาจใช้ได้โดยง่าย”
“ส่วนข้อสุดท้าย…ปิดชีพคือกระบี่แห่งการดับสิ้นร่วมกัน”
“ชื่อย่อมชี้อยู่แล้ว หากเรียกใช้กลวิชานี้ขึ้นมา ก่อนฟันศัตรู ต้องฟันตนเองเสียก่อน ปล่อยวางชีวิต ฟาดฟันด้วยกระบี่เดียว ถึงร่างไม่เป็นอะไร แต่ชะตากลับถึงจุดจบ”
