เจียงหลีกำลังเฝ้าดูผู้คนที่เข้ามาอย่างเงียบๆ และคนเหล่านี้หลังจากเข้ามาในห้องโถงแล้วก็รู้สึกได้ถึงแสงที่ส่องประกายตรงหน้า
ไม่ว่าจะเป็นมู่หว่านโหรว หนานอู๋เฮิ่นหรืออู๋เชียนพวกเขาล้วนถูกดึงดูดด้วยแสงนั้น
คนที่นั่งเอื่อยเฉื่อยบนตั่งตามแต่ใจมีใบหน้างดงามสะท้านดินสะท้านฟ้าอมตะนิรันดร์กาล สำนวนใดๆ บนโลกเมื่ออยู่ต่อหน้าใบหน้านี้ต่างต้องโศกศัลย์อาดูร
เมื่อความงามถึงขีดสุดจะทำให้ผู้คนรู้สึกถึงระยะห่าง
ระยะห่างระหว่างเซียนกับคนธรรมดา!
เขาเป็นเซียนก็ไม่ใช่เป็นปีศาจก็ไม่เชิง ราวกับว่าเกิดมาเพื่อให้คนทั้งโลกหลงเสน่ห์หัวปักหัวปำ ดูดซับเอาความสุดยอดระหว่างฟ้าดินไปหมดแล้ว งดงามที่สุดแห่งสรวงสวรรค์และปฐพี
ชั่วขณะหนึ่งมู่หว่านโหรวรู้สึกว่าการหายใจของนางหยุดนิ่ง จิตวิญญาณของนางถูกดูดซับเข้าไปในความงามนั้น
ความงดงามของคนๆ หนึ่ง มันสามารถสร้างปฏิกิริยาต่อเสน่ห์อย่างเป็นธรรมชาติ ซึ่งนางไม่เคยเชื่อมาก่อน
อีกทั้งวันนี้ได้เจอลู่เจี้ย นางเข้าใจแล้วว่าเหตุใดลู่เจี้ยถึงเจ็บป่วยอ่อนแอเช่นนี้แต่กลับสามารถเลื่องชื่อด้วยความงามได้
มู่หว่านโหรวรู้ว่าตัวเองสวย แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าลู่เจี้ยแล้ว นางกลับรู้สึกความงามของตัวเองมิสมควรเอ่ยเทียบ
