บุญหล่นทับข้าแล้ว หรือว่านายน้อยรูปงามจะยังไม่ตื่นนะ เจียงหลีพึมพำในใจ แล้วจู่ๆ ก็ยกยิ้มขึ้น “ได้ ข้าจะจำคำท่านไว้”
ทันใดนั้นนางชูกำปั้นใส่หน้าพร้อมขู่เสียงดุ “ถ้าข้ารู้ว่าท่านวางแผนกับข้าล่ะก็…ฮึ่มๆ…”
ท่าทางข่มขู่ของนางทำให้ลู่เจี้ยยกยิ้มที่มุมปากเบาๆ “ถ้าทำให้เจ้าไม่วางใจเช่นนี้ เช่นนั้นข้าจะบอกเหตุผลให้เจ้า”
“เหตุผลอะไร” เจียงหลีกระพริบตาหูตั้ง
ลู่เจี้ยยกยิ้มมุมปากสูงขึ้น “เจ้าดูดซึมทรัพยากรในการฝึกได้มากกว่าคนธรรมดาทั่วไปนัก ทรัพยากรการฝึกของตระกูลเย่ว์นี้อย่างน้อยก็ช่วยเลี้ยงเจ้าได้สักระยะหนึ่ง”
“…” เจียงหลีอึ้ง
เดี๋ยว…นะ…
หน็อยแน่! ที่แท้เจ้าจิ้งจอกรูปงามนี่กำลังรังเกียจอ้อมๆ ว่านางตะกละหรือ
เข้าใจสาเหตุแล้ว หัวใจเจียงหลีที่ระแวงว่าจะถูกซ้อนแผนอย่างไม่รู้ตัวจึงสงบลง นางยิ้มเย็นชา “ข้าไม่สนเรื่องนี้ ตอนแรกเราตกลงกันแล้ว ท่านให้ทรัพยากรกับข้า หลังจากที่ข้าเติบโตจนสามารถคุ้มครองตระกูลลู่ได้ นี่คือการร่วมมือกัน ได้ผลประโยชน์ร่วมกัน ฉะนั้นไม่ว่าข้าต้องการทรัพยากรการฝึกมากเท่าไหร่ ตระกูลลู่จะต้องมอบให้ข้า ไม่เช่นนั้นข้าจะสะบัดตูดออกไปซะ”
“สัญญาซื้อขายทาสของเจ้าอยู่ในมือข้า เจ้าจะไปไหนได้” ลู่เจี้ยมองนางแล้วขำ
ดวงตาเป็นประกายของเจียงหลีฉายแววเย่อหยิ่ง “เจ้าคิดว่าจักรพรรดินีอย่างข้าจะสนใจสัญญาขายทาสจริงๆ อย่างนั้นหรือ”
