อู๋เชียนสบถอย่างเยือกเย็น “ลู่จ้านคนบ้าบิ่นของตระกูลลู่จะไม่แข็งแกร่งได้เยี่ยงไร ดูท่าทางพวกเขาสิ ราวกับว่าจะไปสร้างความเดือดร้อนให้ตระกูลเย่ว์อย่างไรอย่างนั้น”
“ที่แท้เขาก็คือลู่จ้านนี่เอง” หนานอู๋เฮิ่นนึกขึ้นได้ฉับพลัน แววตาแสดงความสนใจ
“ผู้เฒ่าอู๋ อาจารย์หนาน พวกท่านอยู่ตรงนี้นี่เอง” ขณะนี้เสียงที่มาจากด้านหลังเป็นเสียงของเฮ่อเหลียนเฟิง
ทั้งสองหันหลังไปดูก็เห็นคนกลุ่มใหญ่ปรากฏขึ้นกลุ่มหนึ่ง ด้านหลังของพวกเขายังมีกลุ่มคนตามมาอย่างคึกคักไม่น้อยเลยทีเดียว
พวกเขาเพิ่งคลาดกันกับขบวนของตระกูลลู่พอดิบพอดี
เฮ่อเหลียนเฟิงและมู่หว่านโหรวมาจากงานประลองชิงเจียว สาเหตุหลักเพราะคนสำคัญของงานประลองชิงเจียวอย่างไป๋หลี่เฟิ่งหายจากไปอย่างกะทันหัน
ขณะนี้ไป๋หลี่เฟิ่งก็อยู่ในกลุ่มคนด้วย เขามาในครั้งนี้เพราะถูกดึงดูดจากการเคลื่อนไหวในการต่อสู้เมื่อครู่
เขาแวะดูสถานที่ที่เจียงหลีต่อสู้กับหลิงเจี้ยงทั้งสี่ของตระกูลเย่ว์แล้ว พิจารณาจากซากปรักหักพัง เขาก็สามารถจินตนาการถึงความดุเดือดในการต่อสู้ได้
ที่สำคัญที่สุด เขายังได้ยินจากปากชาวบ้านข้างทางที่เล่าลืออีกว่าเจียงหลีนางทาสของตระกูลลู่ต่อสู้เพียงลำพังกับหลิงเจี้ยงทั้งสี่ของตระกูลเย่ว์ ไม่เพียงแต่ไม่ตายเท่านั้นนางยังกลับฆ่าได้ถึงสามคน
ระดับการต่อสู้เช่นนี้ ไร้เทียมทานยิ่งนัก!
แม้จะเป็นเขาต่อให้ได้ถึงระดับนี้ก็คงดูไม่จืด
