“ฮึ!” เฮ่อเหลียนเฟิงส่งเสียงถากถางอย่างเยือกเย็น มือทั้งสองข้างยกขึ้นคารวะไปทิศทางเมืองซั่งตู “งานประลองชิงเจียวยังเป็นสิ่งที่ทั้งประเทศต้องการ ข้าก็ได้รับคำสั่งมาจากฝ่าบาทเพื่อทำการคัดเลือกเทียนเจียวแห่งยุค ใครที่คิดจะสร้างความวุ่นวาย ถือว่าเป็นกบฏ! นายท่านเย่ว์ก็คิดดูให้ดีแล้วกันว่าเรื่องนี้ควรทำอย่างไร”
“แล้วนางไม่ใช่คนที่สร้างความวุ่นวายในการประลองชิงเจียวงั้นหรือ” คำพูดของเฮ่อเหลียนเฟิงทำให้เย่ว์ชิงหลิวโกรธมาก ทำได้แค่ยกมือขึ้นชี้เจียงหลีที่ยืนอยู่ข้างหลังเขา แล้วกัดฟันพูด
เฮ่อเหลียเฟิงยังไม่ทันพูด เจียงหลีก็หัวเราะเยาะเย้ย นางมองเย่ว์ชิงหลิว พูดอย่างยียวนว่า “เย่ว์ชิงหลิว เจ้าช่างหน้าไม่อาย ก็เห็นๆ อยู่ว่าลูกชายที่ไม่เอาไหนของเจ้าอยากจะลอบสังหารข้า กริชก็เอาออกมาแล้ว หรือว่าเจ้าจะให้ข้ายืนนิ่งๆ ไม่ขยับ รอให้เขาฆ่าข้างั้นหรือ ถ้าหากว่าเป็นเช่นนั้น งั้นเจ้าก็มายืนอยู่นิ่งๆ ห้ามตอบโต้ แล้วให้ข้าฆ่าเจ้าดูสักทีเป็นอย่างไร”
“เจ้า!” เย่ว์ชิงหลิวโกรธมาก
เจียงหลีไม่ให้โอกาสเขาตอบกลับ พูดต่อว่า “เย่ว์ชิงหลิว ที่เจ้าโกรธขนาดนี้ แท้จริงแล้วเป็นเพราะลูกชายที่ละเมิดกฎการประลองของเจ้าตาย หรือว่าเป็นเพราะแพ้ไม่เป็น หรือว่าเสียดายทรัพย์สมบัติครึ่งหนึ่งของตระกูลเย่ว์”
ผู้คนที่ดูอยู่ด้านล่างเวทีต่างตกใจฮือฮา
พวกเขาไม่รู้ว่าการประลองในครั้งนี้ยังเดิมพันทรัพย์สมบัติครึ่งหนึ่งของตระกูลเย่ว์
