ลู่เจี้ยกลับหน้านิ่งแล้วหัวเราะอย่างคลุมเครือ “หลีเอ๋อร์จัดการเองได้”
ผู้ดูแลงุนงง
เขาอยู่กับลู่เจี้ยมาหลายปี ผู้หญิงคนเดียวที่ลู่เจี้ยเมตตา ในใจของลู่เจี้ยก็ชอบนางอยู่บ้าง แต่ว่าคำตอบของลู่เจี้ยกลับทำเขาไม่เข้าใจว่าแท้จริงแล้วสนใจนางหรือว่าไม่สนใจ
…
เต๊ง!
การประลองชิงเจียวรอบคัดเลือกรอบแรก เสียงฆ้องของการสิ้นสุดดังขึ้ง
คนที่เหลือสิบคนสุดท้าย เดินออกมาจากหุบเขาปู้กุยอย่างช้าๆ
คนที่ตกรอบเหล่านั้น และคนที่ดูอยู่รอบๆ เห็นสิบคนสุดท้ายเดินออกมา ส่วนมากไม่ต่างจากที่คิดเอาไว้
“ดู นั่นคือไป๋หลี่เฟิ่งแห่งเมืองเฉาซี!”
“เขาสามารถเข้ารอบสิบคนสุดท้ายได้ นั่นเป็นเรื่องที่ไม่ต้องสงสัย! มีอะไรให้น่าตกใจ”
“ข้าตกใจที่เขาเข้ารอบสิบคนสุดท้ายที่ไหนกัน ข้าตื่นเต้นที่ได้เห็นไป๋หลี่เฟิ่งตัวเป็นๆ ต่างหาก สมกับที่ข้าคุยโวโอ้อวดไว้”
“ไป๋หลี่เฟิ่งคนนี้ เริ่มชื่อเสียงเลื่องลือตั้งแต่ปีที่แล้วที่จากศึกครั้งนั้น”
“แน่นอน บุกจวนเจ้าเมืองคนเดียว ความกล้าหาญเช่นนี้ ไม่ใช่ว่าใครก็จะมี”
“เอ๊ะ นายน้อยเย่ว์ก็ออกมาแล้ว”
“ฮาๆ ถึงแม้ว่าก่อนหน้าเย่ว์หนานซีจะถูกข่าวการถูกสาวใช้ถอนหมั้นที่อื้อฉาวกวนใจ แต่ด้วยพรสวรรค์ของเขา ก็แสดงให้เห็นแล้ว ขอเพียงเขาเข้มแข็งอย่างนี้ต่อไป เรื่องอับอายแค่นี้ ต่อไปจะมีใครกล้าพูดต่อหน้าเขาอีก”
“แต่ว่าข้าได้ยินมาว่าสาวใช้ที่ถอนหมั้นในวันนั้นก็มาเข้าร่วมการประลองด้วย แต่ไม่รู้ว่า…”
