้หญิงที่หยิ่งผยอง”“ตัวเองยังเด็กอยู่เลย นึกไม่ถึงว่าจะกล้าเรียกพวกข้าว่าสวะ นายน้อยลั่ว พวกเราลงมือเถอะ ช่วยท่านสั่งสอนเด็กคนนี้เสร็จ พวกเรายังต้องแข่งขันกันต่อ”ผู้เข้าประลองเมืองไป๋ลู่รอบๆ ถูกท่าทางของเจียงหลียั่วโมโห ต่างพากันพูดจาเยาะเย้ยพวกเขามองสายตาของเจียงหลี เหมือนกับมองหมาแมวข้างถนนอย่างไรอย่างนั้น ดูถูกเหยียดหยาม อยู่เหนือคนอื่นแววตาเป็นประกายของเจียงหลี มองไปที่หน้าของคนพวกนั้น หัวเราะในใจไม่หยุด “เมืองไป๋ลู่ คนไป๋ลู่แล้วอย่างไร โอ้อวดตนว่าเก่งกาจ เทียบกับนักเลงกระจอกๆ ก็ยังไม่ได้”“พวกเจ้าจะหมาหมู่หรือจะเข้ามาทีละคน” เจียงหลียิ้มอย่างเยือกเย็นผู้ตรวจตราที่ซ่อนอยู่มองดูเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทั้งหมด ตามกฎของการประลองชิงเจียว ขอเพียงแค่ไม่ทำผิดกฎ เขาก็ปรากฏตัวไม่ได้ถึงแม้เขาจะรู้สึกว่า ผู้มีความสามารถสิบกว่าคน รุมเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ เพียงคนเดียวมันน่าอายไปหน่อย แล้วจะทำอะไรได้ เขามีหน้าที่ทำในส่วนของเขาเขาแปลกใจ เจียงหลีอายุแค่นี้ เผชิญหน้ากับเหตุการณ์เช่นนี้ ไม่ลุกลี้ลุกลนแต่กลับสุขุม ไม่เผยให้เห็นถึงความกลัวใดๆ เลยหรือว่าคนตระกูลลู่ ล้วนแต่ทะนงองอาจเช่นนี้ เขาอดไม่ได้ที่จะคาดเดาอยู่ในใจ“รับมือกับเจ้า เช่นนั้นต้องให้คนอื่นลงมือ ข้าใช้แค่มือเดียวก็พอแล้ว” ผู้ติดตามลั่วเทียนเจียวที่อยู่ข้างๆ ลุกขึ้นยืน เหมือนอยากจะทำดีเอาหน้าเมื่ออยู่ต่อหน้าลั่วเทียนเจียวใครจะรู้ เจียงหลีมองเข
