ัดการ”“ขอรับ!”“ขอรับ!”กฎหมายทหารไร้ความปราณี ทั้งสองคนจึงไม่กล้าพูดสิ่งใดอีก หุบปากตนแน่นสนิทเพราะกลัวจะได้รับโทษหนัก…คนที่ออกนอกเมืองไปคือลู่หวา เขาไม่รู้ว่าเพราะอะไรนายน้อยถึงขอร้องให้เจียงหลีเป็นบ่าวอุ่นเตียง แต่นี่ก็ไม่เป็นอุปสรรคในการับคำสั่งของเหล่าผู้อารักขาคนสนิทเขาควบม้าทะยานไม่หยุดพักด้วยความเร็วที่สุดจนถึงถ้ำเก้าปีศาจที่พักของลู่จ้าน หลังจากเจอลู่จ้าน เขานำคำสั่งของลู่เจี้ยมาด้วยและทั้งสองไปหาเจียงหลีที่ห้องด้วยกัน“เจียงหลี ตื่น”น้ำเสียงทรงพลังหนักแน่นของลู่จ้านทำให้เจียงหลีที่กำลังฝึกตนอยู่ได้รับการรบกวน พลังวิญญาณไหลย้อนกลับทำให้ธาตุไฟเข้าแทรกทันใดนั้นเสียงฆ้องยามดังขึ้นขัดจังหวะการฝึกของนางเจียงหลีลืมตาขึ้นอย่างไม่เต็มใจนัก ลึกลงไปในดวงตาเป็นประกายคู่นั้นไร้แววความขุ่นข้องหมองใจประตูหินที่ปิดสนิทถูกเปิดออก เจียงหลีเดินออกมาด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง “มีธุระอันใด” นางถามไม่ว่าใครก็ตามที่ถูกรบกวนการฝึกมักจะไม่ค่อยสบอารมณ์นักไม่ลงมือกับลู่จ้านนับว่านางมีความยับยั้งชั่งใจอยู่“นายน้อยให้มาตาม ไปกับข้า” ไม่ต้องให้ลู่จ้านอธิบาย ลู่หวารีบก้าวมาบอกข้างหน้าเสียก่อนลู่เจี้ยให้มาตามนางหรือนี่มันยามไหนกันแล้วเจียงหลีประหลาดใจมองท้องฟ้ายามค่ำคืนที่มือสนิทและจ้องมองลู่หวา คือผู้อารักขาคนสนิทของลู่เจี้ย แน่นอนว่านางจำได้คนนี้ที่เคยจะฆ่านางตั้งแต่คราวแรก“มากับข้า”ลู่เจี้ยอาการป่วยกำเริบ เจ็บ
