ตือน ลู่หวาจึงสงบสติอารมณ์ คืนนี้เขาถูกเจียงหลีเหยียดหยาม ณ ที่แห่งนี้ ทว่าหากเทียบกับคำสั่งของนายน้อย อย่างไรเสียก็ไม่สมควรแก้มือตอนนี้เขาสกัดกลั้นอารมณ์กล่าวกับเจียงหลีเสียงทุ้ม “นายน้อยมีคำสั่ง เชิญแม่นางกลับจวนกับข้าโดยด่วน” คราวนี้นับว่าเขาฉลาดนักเพื่อทำภารกิจให้สำเร็จยังคงปฏิบัติต่อนางอย่างมีมารยาทลู่จ้านมองไปที่เจียงหลี แม้จะไม่เคยกล่าวสิ่งใดกับนางแต่ความหมายในแววตายิ่งเสียกว่าชัดเจนณ ที่แห่งนี้ไม่มีใครขัดคำสั่งของลู่เจี้ยได้ หากเจียงหลีขัดขืนเขาจะลงมือกับนางเอง ส่งนางไปหาถึงตรงหน้าลู่เจี้ยเจียงหลีครุ่นคิดในใจ ทำไมจู่ๆ ลู่เจี้ยถึงเรียกหานางความคิดของชายหนุ่มผู้นี้ให้เดาคงไม่ยาก แต่ทว่าขณะนี้ไม่ได้คิดร้ายอะไรต่อตนเองเอาเถิด ไปก็ไป หลังจากเจียงหลีตัดสินใจจึงกล่าวกับลู่จ้าน “เตรียมม้าให้ข้าที”“เจ้าขี่ม้าเป็นหรือ” ลู่หวาถามแปลกๆเดิมทีเขาคิดจะพาเจียงหลีขี่ม้ากลับไปด้วยกันเจียงหลีกวาดสายตามองเขาอย่างเย็นชาคร้านจะอธิบายลู่จ้านเข้าใจในตัวเจียงหลีมากกว่าลู่หวา จึงไม่มีความตกใจ เพียงแต่สั่งให้คนไปเตรียมม้าจากนั้นทั้งสองก็จากไปเขารู้ว่าเกิดเหตุอันใดและก็เป็นห่วงสุขภาพของลู่เจี้ยและอยากกลับไปเยี่ยมแต่ว่าไม่มีคำสั่งของลู่เจี้ยเขาก็ออกไปโดยไม่ได้รับอนุญาตไม่ได้“หากเกิดเรื่องให้รีบส่งคนมาบอกข้า” ลู่จ้านเอ่ยกับลู่หวาตอนกำลังจะไป“ได้” ลู่หวาเข้าใจดีคำพูดกำกวมของสองคนนั้นทำให้เจียงหลีนึกสงสัย
