แคว้นเจียงเป่ย ตลาดเขาหัวกะโหลก
ลวี่หยางยังคงให้กายธรรมออกเดินทางดังเดิม ทว่าเขาก็ยังคงระมัดระวังเต็มที่ กระแสพลังทั่วร่างล้วนถูกกลบกลืนหมดสิ้น เพียงมองแวบเดียวก็เห็นเป็นเพียงผู้ฝึกตนเร่ร่อนตกอับผู้หนึ่ง
‘รอบคอบไว้ ย่อมเดินได้หมื่นปีโดยไม่ล้ม’
‘หากข้าไม่จำผิด เวลานี้ของเขากะโหลก ย่อมมีเจินเหรินจากนิกายศักดิ์สิทธิ์หลายคนจับตามองอยู่ หาใช่มีเพียงอิ๋นซานเจินเหรินเพียงคนเดียว!’
เนื่องเพราะสำนักเสินอู่แห่งชายแดนเหนือ…มีผู้วางรากฐานขั้นปลายอยู่หนึ่งคน
หากมิใช่เพราะภายในสำนักมีเจินเหรินใหญ่นั่งรักษาการอยู่แล้ว สำนักเสินอู่ก็มิอาจก้าวขึ้นเป็นจ้าวแห่งชายแดนเหนือได้ และยิ่งไม่อาจมีความทะเยอทะยานใดต่อแดนลับอสูรวิญญาณในเขากะโหลก
แต่กลับกลายเป็นว่า ศึกที่เขากะโหลกในครั้งนั้น อิ๋นซานเจินเหรินได้ล่อลวงแดนลับอสูรวิญญาณออกมาให้ปรากฏต่อสายตาผู้คน พร้อมทั้งล่อเจินเหรินทั้งหลายแห่งสำนักเสินอู่ให้ออกมาด้วย ในท้ายที่สุด จ้าวสำนักเสินอู่ผู้เป็นเจินเหรินใหญ่เพียงหนึ่งเดียว กลับถูกเจินเหรินจากนิกายศักดิ์สิทธิ์ล้อมสังหารเสียสิ้น เหลือไว้เพียงผู้วางรากฐานขั้นต้นไม่กี่คนที่หนีรอดกลับมาอย่างอเนจอนาถ จากนั้นเป็นต้นมา สำนักเสินอู่ก็เข้าสู่กระแสแห่งความพินาศ
‘พูดอีกอย่าง…ที่แห่งนี้ ย่อมมีเจินเหรินใหญ่มองอยู่แน่นอน!’
พูดให้ถึงที่สุด ร่างแท้ของลวี่หยางในตอนนี้ แท้จริงแล้วยังไม่อาจเทียบกับร่างจำแลงได้ด้วยซ้ำ แม้จะถื
