“เหตุใดรูปร่างอ้อนแอ้นนางนี้ ถึงได้ปล่อยพลังที่เหลือล้นขนาดนี้มาได้”
“โอย ข้ามองพลาดไปแล้ว ทำไมคนที่ข้าวางเดิมพันไว้ถึงไม่ใช่นาง”
ผู้คนที่อยู่บนอัฒจันทร์ ทยอยลุกยืนขึ้นมา สังเกตดูฉากที่สะดุดตาที่สุดในสนามประลอง
“ฆ่าเลย”
“ฆ่าเลย”
“ฆ่าพวกมัน”
“ฆ่าพวกมันทิ้งให้หมด แล้วหมั่นโถวจะตกเป็นของเจ้า”
เสียงตะโกนจากทั่วสารทิศ ยิ่งกระตุ้นร่างเล็กที่อยู่ในสนาม ทำให้ในสายตาของนางมีแต่การฆ่าฟันที่ไม่สุดไม่สิ้น
ในจุดสูงสุดของอัฒจันทร์ ในห้องแยกของชนชั้นสูงที่คนภายนอกไม่สามารถมองเห็นได้ ดวงตาคู่หนึ่งที่สวยงามแต่ลึกลับคู่หนึ่งก็กำลังสังเกตฉากต่อสู้ในสนามนั้นอยู่ ริมฝีปากของเขาเผยอขึ้นดุจแสงแรกของวัน และขยับปากเอื้อนเอ่ยว่า “ไม่เลว รับนางกลับเรือน”
“ขอรับ นายน้อย” มีคนตอบรับในทันที
ในสนามประลอง เหลือเพียงนางคนเดียว ร่างที่ผ่ายผอมบางราวกับเศษกระดาษ ยืนถือกริชอาบเลือดอยู่ตรงนั้น พลางหายใจหอบอย่างหนักหน่วง ไม่มีผู้ใดสังเกตเห็นความตกใจในดวงตาของนาง
เกิดอะไรขึ้น พลังจิตวิญญาณของนางมลายสิ้น แม้กระทั่งสายเลือดลมปราณของนางก็ถูกปิด ยิ่งกว่านั้น ศีรษะของนางปวดขึ้นเรื่อยๆ และสติของนางก็ค่อยๆ ลดลง
โครมคราม!
เสียงคำรามอึกทึกทำให้นางขมวดคิ้วอย่างหงุดหงิด เสียงดังยิ่งนัก นางเงยหน้าขึ้น ดวงตาแหลมคมที่อยู่หลังผมหน้าของนาง มองไปยังผู้คนที่ส่งเสียงให้กำลัง คนพวกนี้กำลังโห่ร้องอะไรกัน
