บทที่ 351 อย่าได้ดูแคลนคนหนุ่มผู้ยากไร้
ชายแดนเหนือ เมืองเหยียนตระกูลเหยียน
“สามสิบปีตะวันออก สามสิบปีตะวันตก อย่าได้ดูแคลนคนหนุ่มผู้ยากไร้!”
ภายในโถงใหญ่ เด็กชายวัยแปดปีเชิดอก เอ่ยวาจาหนักแน่นทุกถ้อย ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่ยอมจำนน ดวงตาราวกับซ่อนสิงโตตัวหนึ่งไว้ภายใน
แต่สิ่งที่ตอบเขากลับมา…คือเสียงหัวเราะเย้ยหยันอันดูแคลน
กระนั้น แม้จะมีท่าทีหยามหมิ่นเพียงใด เหล่าผู้คนตระกูลเหยียนก็มิอาจปริปากตำหนิแม้สักคำเดียว ด้วยเหตุที่ฝ่ายตรงข้ามมีเบื้องหลังใหญ่ยิ่งนัก คือเจ้าผู้ครองเดียวของชายแดนเหนือ
ชายแดนเหนือ นิกายเสินอู่!
“หยุดกล่าววาจาไร้สาระเถิด เหยียนเซียว บัดนี้เจ้าขาดบิดามารดา มิใช่เช่นแต่ก่อน ส่วนคุณหนูของเรากำลังจะเข้าสังกัดนิกายเสินอู่ มีอนาคตยิ่งใหญ่ไพศาลรออยู่เบื้องหน้า…”
“เจ้าคิดจะปล่อยให้นางถูกเจ้าฉุดรั้งไว้เช่นนี้หรือ?”
“คุณหนูของเราแม้สำนึกในบุญคุณที่เจ้ามอบทรัพยากรให้ตลอดหลายปีที่ผ่านมา แต่ตอนนี้ โลกของเจ้ากับนางหาใช่สิ่งเดียวกันอีกต่อไปแล้ว… ขอให้แยกทางกันเสีย ณ ที่นี้ เงียบสงบต่างฝ่ายต่างอยู่เถิด!”
“ยังไม่รีบยกเลิกสัญญาหมั้นอีกรึ?”
สิ้นคำ เด็กชายก็มองตรงไปยังบุรุษกลางคนผู้กล่าวถ้อยคำนั้น แล้วหันสายตาไปยังเด็กสาวที่ยืนอยู่ข้างเขา เด็กสาวซึ่งเคยงามงดน่ารักในอดีต เวลานี้กลับตอบมาด้วยแววตาเย็นชาไร้เยื่อใย
กาลหนึ่ง…ผู้คนล้วนเห็นพวกเขาเป็นคู่บารมีที่เหมาะสมกันยิ่ง ทว่าเมื่อหญิ
