“ข้าเกรงว่าผู้คนที่พวกเราช่วยได้จะน้อยนิดต่อให้พวกเราดูดเลือดของท่านออกมาจนแห้งก็ตาม”
เฉินเฉียงยกมือขึ้นห้ามปรามในคำพูดก่อนจะพูดแทรก “มันไม่ใช่ว่าจะต้องดูดเลือดข้าให้หมดไปทุกหยาดหยดในทุกๆวันสักหน่อย กับเรื่องนี้ข้าไม่เป็นไร”
เฉินเฉียงที่รู้จักการบริจาคเลือดอยู่ก่อนแล้ว สำหรับเขานี่ถือเป็นเรื่องธรรมดาอย่างมาก
ตราบใดที่เขาไม่ได้ถูกสูบเลือดมากไป เขาจะฟื้นคือสภาพได้ในเวลาเพียงสองสามชั่วโมงเท่านั้น
หลังจากหันไปมองผู้คนโดยรอบที่กำลังโอดครวญอยู่ทั่วทั้งเมือง หยุนอ่าวก็ได้กัดฟันแล้วพูดออกมา “ท่านผอ.จ้ง ข้าคงต้องล่วงเกินท่านแล้ว”
เมื่อพูดจบ หยุนอ่าวได้นำหลอดบางอย่างออกมาจากแหวนเก็บของ พร้อมกับเตรียมกรีดผิวของเฉินเฉียงที่อยู่ในรูปลักษณ์ของผอ.จ้งด้วยกระบี่ที่อยู่ข้างกายหมายจะเก็บเลือดไป
เฉินเฉียงรีบร้องห้ามปรามในทันที “หยุดก่อนเลยท่านผู้อาวุโสหยุนอ่าว เลือดของข้าเป็นพิษเหนือกว่าที่ท่านคิดมากนัก”
“ขนาดผู้ที่อยู่ในระดับราชาเหนือราชาขั้นสูงเมื่อสัมผัสเลือดของข้าไปแล้วยังต้องตกตายเกือบจะในทันทีเลยนะ”
