เมื่อเขามั่นใจแล้วว่าคนของตนที่ติดตามมาด้านหลังนั้นลดจำนวนลงไปอย่างรวดเร็ว นี่ทำให้เขานั้นหยุดว่ายน้ำไปและรีบหันหน้ากลับไปมองในทันที
แต่ในตอนนี้ เฉินเฉียงก็ไม่ได้หยุดการกระทำ เขายังคงนำพาคนของหอปรุงยาเข้าไปในโลกใบเล็กของตนในขณะที่ว่ายน้ำไล่หลังไป
ผู้คุมหอหวังที่ในตอนนี้กำลังลอยตัวอยู่ในน้ำก็ต้องถลึงตามองกว้างเมื่อเห็นคนของตนที่ติดตามมาหายวับไปต่อหน้าต่อตา นี่ทำให้เขาทั้งตื่นตระหนกและหวาดกลัว
-มันน่าเหลือเชื่อเกินจะเอ่ย-
ในตอนนี้ ผู้คุมหอหวังได้กระแสจิตของตนจับจ้องไปที่คนของตนทุกคนในทันที แต่นี่กลับทำให้เขานั้นต้องเผชิญเข้ากับความกลัวอย่างที่สุดในชีวิต นั่นก็เพราะ จำนวนของคนของเขาลดลงไปรวดเร็วยิ่งกว่าเดิม
และที่น่าสะพรึงยิ่งกว่าก็คือ คนของเขานั้นอยู่ๆก็หายไปราวกับกลมกลืนไปกับสายน้ำโดยไม่อาจจะร้องอะไรออกมาได้สักคำ
สามร้อย
สองร้อย
หนึ่งร้อย
เพียงไม่กี่อึดใจ คนของหอปรุงยากว่าแปดร้อยคนที่ติดตามผู้คุมหอหวังมา กลับเหลือเพียงไม่ถึงร้อยคน ต่อหน้าต่อตาเขา
เป็นตอนนี้เองที่ผู้คุมหอหวังได้สังเกตเห็นว่ามีคนของตนคนหนึ่งที่อยู่รั้งท้ายมาแต่ต้น แต่กลับไม่ได้หายไปไหน
