เฉินเฉียงได้เข้าไปหาผู้คุมหอหวังด้วยรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมพลางปลดปล่อยขอบเขตเจตจำนงแห่งการต่อสู้ออกไป
ผู้คุมหอหวังผู้ซึ่งกดขี่คนของตนมาโดยตลอดนั้นก็ได้ปรากฎดวงตาที่แสดงออกมาอย่างหวาดกลัวที่ไม่เคยแสดงออกมาที่ไหนมาก่อนให้เห็น ก่อนที่จะพูดออกมาเบาๆราวกับกำลังพร่ำบ่นกับตนเอง “เจ้าไม่ใช่เชินปิงรึ ช่างเป็นวิชาปลอมแปลงที่แนบเนียนนัก บอกมา เจ้าเป็นใคร”
“แล้วคนของข้าล่ะ เจ้าพาพวกเขาไปไว้ที่ไหน”
มุมปากของเฉินเฉียงในตอนนี้ได้ยกตัวขึ้นมา ในตอนนี้คนผู้นี้ก็ทำท่าราวกับไม่ใส่ใจในตัวตนของเขา
ต่อให้ผู้คุมหอหวังจะเป็นราชาเหนือราชาขั้นกลาง แต่หากต้องการจะหนีจากเขาล่ะก็ คงทำได้เพียงแค่ฝันเท่านั้น
นี่จึงทำให้เฉินเฉียงไม่คิดจะตอบคำถาม แต่กลับถามตอบไป “ผู้คุมหอหวัง แกรู้รึเปล่าว่าจ้าววิหารคนก่อนนั้นตอนนี้ไปไหนแล้ว”
ด้วยการที่เฉินเฉียงไม่เข้าใจว่าฮั่นจุยนั้นได้ขึ้นไปอยู่ในตำแหน่งจ้าววิหารของวิหารศักดิ์สิทธิ์ได้ยังไง เขาจึงคิดใช้โอกาสนี้เค้นหาความจริงกับคนที่จิตอ่อนด้อยที่สุดตรงหน้าเขา
