หลังจากผ่านไปพักหนึ่ง ผู้คุมหอหวังก็ได้นำคนของตนเข้าไปหุบเขาเสียงกระซิบ
เฉินเฉียงนั้นยังไม่ค่อยเข้าใจสักเท่าไหร่ว่าทำไมเมื่อครู่ก่อนที่จะเข้าไปในหุบเขาฟานหยิน ทำไมผู้คุมหอหวังต้องทิ้งช่วงไว้ไม่พาเข้าไปตรงๆ
แถมในตอนนี้เขานั้นยังเดินตรงไปช้าๆพลางกุมมือของตนไปมาอย่างพะว้าพะวังอย่างที่สุด
ราวกับกำลังเดินสวดมนต์แผ่เมตตายังไงอย่างนั้น
พร้อมกับที่คนของหอปรุงยาที่แทบจะหมอบกรอบไปมาในทุกๆทิศทาง
เมื่อเห็นฉากนี้ เฉินเฉียงที่หน้าตากระอักกระอ่วนอย่างที่สุดก็ได้ฉวยโอกาสที่ทุกคนไม่ได้สนใจรีบดำดินลงไปในทันที
ในตอนนี้ ผู้คุมหอหวังนั้นแทบจะทุกก้าวเดินนั้นได้ทำการทำในสิ่งที่คล้ายๆการขับไล่ภูตผีไม่ก็การสวดภาวนาของนักบวช
หลังจากผ่านไปหนึ่งกิโลเมตร เฉินเฉียงในตอนนำดาบดั้นเมฆกระชับในมือพลางบ่นพึมพำออกมาพลางคิดว่าจะลงมือเลยดีรึเปล่าเพราะเริ่มรำคาญในหัวใจ
คนของหอปรุงยาเหล่านี้ไม่ได้แตกต่างไปจากหยุนอ่าว ต่อให้พวกเขาได้เข้ามาในวิหารศักดิ์สิทธิ์ไปแล้วก็ตาม
ขนาดผู้ที่ต้องเผชิญหน้ากับพวกเลวชาติมานานเพื่อที่จะรั้งตำแหน่งของตนไว้อย่างผู้คุมหอหวังก็ยังไม่หลงลืมกำพืดในเรื่องแบบนี้
