และด้วยการเคลื่อนไหวที่ช้าเชื่องของผู้คุมหอหวังและคนของหอปรุงยานี้เองทำให้หลังจากผ่านไปอีกสองชั่วโมง ทั้งหมดถึงพึ่งจะถึงริมทะเลสาบ
ระหว่างนี้ เฉินเฉียงได้สังหารสัตว์ปีศาจไปอย่างมากมาย
บนพื้นดิน ผู้คุมหอหวังได้หันมาพูดกับคนของตน “ทุกคน ตามที่ผู้คุมหอหุ่นเชิดโลหิตได้บอกข้าไว้ ทางข้ามไปยังอีกเขตแดนหนึ่งนั้นอยู่ใต้ทะเลสาบแห่งนี้”
“หลังจากพวกเจ้าได้กินยากลมกลืนสายน้ำเข้าไป พวกเจ้าต้องรีบติดตามข้าตรงไปยังทางข้ามเขตแดนนั่น รอจนกว่าทางข้ามเขตแดนจะเปิดออก”
“และเมื่อพวกเราข้ามฝั่งไปแล้ว ข้าจะแบ่งศพพิษที่อยู่ในแหวนวงนี้ หลังจากนั้น พวกเราก็จะแสดงพลังของเหล่าผู้ปรุงยาให้ไอ้พวกเขตแดนนั้นได้ประจักษ์ในฝีมือ”
เมื่อคนของหอปรุงยาทุกคนได้ยินแบบนี้แล้วก็ได้ส่งเสียงเชียร์เฮโลดังลั่นในทันที หลังจากนำยากลืมกลืนสายน้ำขึ้นมายัดใส่ปากแล้ว ต่างก็รีบกระโดดลงน้ำไป
เฉินเฉียงที่ลอบสังเกตการณ์ด้วยกระแสจิตของตนอยู่นั้นก็นึกขึ้นมาได้ว่า ถึงแม้ผู้บ่มเพาะบนเส้นทางปรุงยาเหล่านี้จะเป็นเพียงราชาขั้นกลาง แต่ด้วยจำนวนขนาดนี้ เขาคงไม่อาจจะจัดการคนเหล่านี้ในคราวเดียวได้
แต่ในน้ำนี้แตกต่างกันไป
