บทที่ 530 สันติสุข
เมื่อเห็นว่าเฉินเฉียงพูดออกไปประหนึ่งดั่งกำลังคะนองปากมากขึ้นเรื่อย นี่ทำให้เม่ยหลัวหลันต้องไปกระซิบคุยที่ข้างหูเขา “กัปตัน ท่านจะไม่กดดันพวกเขาไป….”
เฉินเฉียงได้มองไปที่เม่ยหลัวหลันด้วยสายตาที่นิ่งเรียบ
ด้วยการมองของเฉินเฉียงนี้ทำให้เม่ยหลัวหลันไร้ซึ่งคำถามในทันที
ตลอดมา เฉินเฉียงและคนอื่นๆในกองกำลังเทียนเว่ยนั้น ได้อยู่กันมาดั่งพี่น้อง ยากนักที่เฉินเฉียงจะได้พูดจาออกคำสั่งออกมากับทุกคน
แต่ในครั้งนี้มันแตกต่างกันออกไป
มันคือการกล่าวสุนทรพจน์ท่ามกลางความโกลาหลที่มีการคงอยู่ของโลกนี้และโลกมนุษย์เป็นเดิมพัน
หากเหล่าผู้บ่มเพาะบนโลกนี้ไม่อาจจะรับมือกับสถานการณ์ที่มีแค่ความตายรอคอยแบบนี้ไปได้ ยามที่ต้องต่อสู้กับวิหารศักดิ์สิทธิ์จะต้องมีคนที่ตกตายไปอย่างไร้ค่ามากกว่านี้อย่างแน่นอน
รักมากเป็นบ่อเกิดของการทำร้าย กังวลมากเป็นบ่อเกิดของความเกลียดชัง
หลังจากนั้น เฉินเฉียงที่อยู่ในรูปลักษณ์ผอ.จ้งได้หันไปมองเหล่าศิษย์และผู้อาวุโสจากสำนักเต๋าต่างๆแล้วพูดต่อ “อ้อ จริงสิ ถ้าพวกเจ้าบางคนไม่อาจที่จะเผชิญหน้ากับเรื่องนี้ได้ มันก็ไม่ได้มีปัญหา”