“ก่อนหน้านี้เม่ยหลัวหลันได้พาพวกเจ้าไปยังอีกที่หนึ่งมาไม่ใช่รึ”
“ที่นั่นสวยมากใช่รึเปล่า”
เมื่อได้ยินเฉินเฉียงที่อยู่ในรูปลักษณ์ผอ.จ้งพูดออกมาถึงสถานที่ที่พวกเขาไม่รู้จัก นี่ทำให้ศิษย์และผู้อาวุโสสำนักเต๋าต่างๆจำนวนหนึ่งได้เบิกตากว้างในทันที
พวกเขาบอกได้เลยว่าดินแดนที่ไม่รู้จักนั่นยามแรกที่ได้เห็นมันช่างติดตราตรึงใจพวกเขาอย่างที่สุด
และนี่ทำให้มีคนหนึ่งได้ถามออกมาอย่างอดไม่ไหว “ผอ.จ้ง สถานที่ที่กัปตันเม่ยพาพวกเราไปนั้นคือที่ใดกัน”
เมื่อได้ยินแบบนี้ เฉินเฉียงก็อดไม่ได้ที่จะสบถออกมาทีหนึ่งก่อนจะวางมือไพล่หลังแล้วพูดออกมา “ไม่ต้องสนใจหรอกว่ามันเป็นที่ไหน แต่ข้าอยากถามเจ้าว่ามันสวยงามใช่รึเปล่า”
“สวยครับ สวยงามอย่างมาก”
“ถูกต้อง มันเปรียบได้ดั่งสวรรค์บนดินเลยทีเดียว”
ตามมาด้วยการที่เหล่าศิษย์และผู้อาวุโสสำนักเต๋าต่างๆส่วนหนึ่งได้แสดงออกมาด้วยท่าทีตื่นเต้นยามนึกถึงสิ่งที่ได้พบเห็น
“แปะ แปะ แปะ….”
เฉินเฉียงได้ตบมือขึ้นมาก่อนจะหันไปมองดูเหล่าศิษย์และผู้อาวุโสสำนักเต๋าต่างๆไปรอบๆทีหนึ่งก่อนจะเอ่ยปากถาม “ถูกต้อง ใครบ้างที่ไม่อยากจะไปเยี่ยมเยือนแดนสวรรค์แบบนั้น”
