“หากว่าพวกเจ้าเลือกที่จะหลบลี้จากโลกที่แสนวุ่นวายไปซุกตัวอยู่ที่นั่น ข้าก็ยินดีที่จะช่วยให้ความหวังของพวกเจ้าสมปรารถนา”
“เอาล่ะ ฟังข้า ใครก็ตามที่ต้องการหลบไปอยู่ในดินแดนแห่งสรวงสวรรค์แห่งนั้น จนไปยืนอยู่ทางฝั่งซ้ายมือของข้า และหยุดรอ”
“ส่วนใครก็ตามที่ต้องการต่อสู้กับปีศาจร้ายที่ยังคงฝังตัวอยู่ในป่าใต้ดินแห่งนี้และหมายที่จะฆ่าพวกมันให้หมดสิ้น พร้อมกับต้องการกุดหัวไอ้พวกหุ่นเชิดโลหิตและไอ้พวกเลวระยำจากวิหารศักดิ์สิทธิ์เพื่อให้โลกปีศาจได้พ้นภัย ก็จงไปยืนอยู่ที่ด้านขวาของข้า”
เป็นเพียงตอนที่เฉินเฉียงได้พูดจบลง เหล่าศิษย์และผู้อาวุโสที่มีท่าทางกระดี๊กระด๊าก่อนหน้าก็รู้สึกอับอายและก้มหน้าก้มตาในทันที
มีเพียงเหล่าระดับราชาที่มัวแต่ต่อสู้กับหุ่นเชิดโลหิตและหุ่นเชิดซากศพก่อนหน้านี้ที่ไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่
“เฮ้ น้องชาย ที่ผอ.จ้งได้พูดขึ้นมาเมื่อครู่นี้มันเรื่องอะไรกัน”
“อ้อ จริงสิ ข้าจำได้ว่าก่อนที่การต่อสู้จะเริ่ม พวกเจ้าก็พลันหายกันไปจนหมด นี่พวกเจ้าไปที่ไหนกันมางั้นรึ เห็นตอนที่พวกเจ้ากลับมาก็ทำท่าราวกับเหม่อลอยคิดถึงบางสิ่งเลยทีเดียว”
